Tranen van een Mama

Deze hele warme donderdag begonnen wij met de wekelijkse fysio van Ol. Vrolijk stond ze op de stoep en eenmaal in de wachtkamer begon ze uit volle borst:"fiesijo...." te roepen. We moesten nog even wachten, er was nog een kindje voor ons die nog niet klaar was. De wachtkamer is al pret. Er staat een mooie kikker, er zijn puzzels en boekjes. Er staat een tafeltje met twee stoeltjes en Ol ging eens lekker aan het tafeltje zitten om aan een puzzel te beginnen. Na een paar minuten kwam het kindje naar buiten en riep de fysio Ollebol naar binnen. Ze liet niet op zich wachten en liep meteen de kamer in. Schoentjes uit, broek uit en daar ging ze. Tijdens de therapie liet de fysio vallen dat het toch verstandig zou zijn dat er (nog) een neuroloog naar Ol zou kijken. Zij kan Ol wel helpen met oefeningen doen, maar ze kan het probleem niet oplossen en ook niet aantonen wat er nu aan de hand zou kunnen zijn. Zij zei dat Ol wel zelfstandig dingen zal kunnen leren doen maar dat ze wel dacht dat het altijd zichtbaar zou zijn dat er een probleem(pje) is met haar looppatroon. En toen brak ik. Daar stond ik op mijn blote voeten in het zaaltje met mijn kleine prinses aan de hand de oefeningen braaf uit te voeren en zei zij nou tussen neus en lippen door dat Ol niet helemaal beter zou worden? Tranen liepen over mijn wangen en ik kon even niets anders doen dan de brave oefeningen doorlopen en mijn excuses aanbieden voor mijn gesnotter. Door de tranen heen probeerde ik Ol lachend te motiveren om nog een keer het parcours af te leggen. Er zit toch verbetering in haar bewegen? Ze kan al op de driewieler fietsen en ze stapt nu van drempels af waar ze voorheen over moest kruipen... Vol verbazing vroeg ik de fysio of ik nou naïf was om te denken dat het wel een tijdje zal duren maar dat Ol toch gewoon steeds vooruit lijkt te gaan en dat ik dus hoop op een heel 'normaal' looppatroon in de toekomst en zelfstandig traplopen etc. Ze kon ook geen zekerheid geven zei ze, het is allemaal gissen maar ze verwacht wel dat Ol kan leren zelfstandig de trap op en af te lopen en het zal haar hopelijk niet beperken maar ze zal een afwijkend looppatroon houden, dacht zij. Mijn kleine blonde meisje stond braaf naast mij en vroeg de fyio: "sticker hand fiesijo?". Ja, Ollebol kreeg weer een sticker op haar hand want ze had haar best weer gedaan en dat zal ze volgende week vast weer doen. Want wij geven het niet op.

Er zijn wel eens dagen....

Wauw, je hebt wel eens van die dagen die maar beter gauw voorbij kunnen gaan. Gisteren was zo'n dag. De dag begon verrassend vervelend. Maar ik heb er nog een leuke draai aan kunnen geven. Ik ben naar het Vondelpark gegaan met Olivia. We hebben de eendjes gevoerd en zijn daarna naar De Hollandsche Manege gegaan. Dat vond uppepuk helemaal geweldig. Ze zag de paarden en bleef haar paardengeluidjes maken. Een ruiter kwam met zijn paard op Ol af en het hoofd van het paard kwam erg dichtbij. Olivia gaf geen krimp, ze bleef het paard aankijken. Stoer meisje. Toen het paard weer iets van haar af was gaan staan, begon ze weer met haar geluidjes en wanneer ik een paard aaide moest ze te lachen. Zal ze een paardenmeisje worden? We hebben daarna nog appeltaart met warme chocolademelk gedronken met een vriendin van mij en haar dochtertje. Haar dochter is drie maanden ouder dan Olivia en wanneer Ol haar vriendinnetje ziet klapt ze in haar handjes en geeft ze een gil van blijdschap. Haar vriendinnetje is altijd erg cool en kijkt haar alleen aan, maar enige reactie blijft meestal uit. Er is een groot verschil tussen deze twee meiden. Olivia is altijd aanwezig, enthousiast en lacht heel veel. Haar vriendinnetje kijkt de kat uit de boom, leunt rustig achterover en observeert en is zuinig op haar glimlach. Mooi is het om te zien hoe kleine mensjes zo jong al zulke verschillende persoonlijkheden hebben. Na deze tussenstop, heb ik boodschappen gedaan en naar huis gegaan. Mijn vriend was op tijd thuis, donderdag ga ik altijd naar de sportschool en zorgt hij dat hij er is om voor Ol te zorgen. Ik heb heerlijk even mijn gedachten op nul kunnen zetten en een uurtje alleen maar met mijzelf bezig kunnen zijn. Begrijp mij goed, ik ben geen sportschool-type maar af en toe is het wel fijn om alleen in de sportschool te zijn. Lekker alleen met je eigen gedachten op de crosstrainer. Toen ik thuis kwam was het huis la netjes gemaakt en het eten was al klaar, heerlijk!
Vandaag moest er natuurlijk gelopen worden over de stoep, zonder handje van mama. Ol liep over de stoep en stopte om naar de mensen die aan haar voorbij kwamen te zwaaien. Alle vogels die ze zag, ging ze achterna. Alle auto's werden aangewezen. Het was een groot avontuur. Ook nog even de stad in, lekker shoppen. Voor mij wat nieuwe leggings, een tuniek en een jurkje en voor Ol een leuke jas en een jurk bij H&M. Zo, het begin van de dag van gisteren alweer vergeten....

Het Begin....

Het begin is gemaakt! www.alledagenmama.nl kan van start gaan.... spannend een eigen website met een blog. Zoals alle fulltime mama's moet ook ik deze site en blog opzetten tussen de bedrijven door. Op dit moment staat het eten in de oven en kan de kookwekker op ieder moment afgaan. Mijn dochter speelt in de woonkamer met haar duplo en kijkt met een schuin oog naar Bumba. Mijn manier van "valsspelen"..... even afleiden! Ze is dol op Bumba, een vreemde clown met een gek hoedje op zijn hoofd. Een programma waar ik voordat zij er was nog nooit van had gehoord, maar wat een groot succes!

Vandaag heb ik een lekkere rustige zondag. Na de middagdut van Olivia zijn we met de auto even naar Oma L. gegaan, Oma L. hoort bij Opa J. en dat zijn mijn vader en zijn vrouw. Op bezoek bij een van de vele Oma's. Ja, want deze moeder is een kind van gescheiden ouders en dus extra veel opa's en oma's voor ukkepuk. Altijd gezellig, er is altijd wel een Oma die tijd heeft. Olivia vindt het leuk om met de auto te gaan. "Brrroem" zegt ze als ze de auto ziet. Ze zit heerlijk in haar nieuwe autostoel, ze kan lekker vooruit kijken en ze zit ook hoog dus ze kan uit het raam kijken! Dit stoeltje (Maxi-cosi Tobi, mocht je er nog een zoeken) is echt een aanrader. Olivia is nu 13 maanden en heeft het lopen echt ontdekt. Ik heb voor haar schoentjes gekocht van Bardossa met een flex-zooltje. Ideaal voor dit kleine meisje om haar wereld als lopend mensje te ontdekken. Bij Oma L. hebben we voor de deur goed kunnen oefenen en natuurlijk wil ze geen hulp van mama.... ik vraag om een handje en Olivia zegt: "ne, ne, ne" en loopt kranig in haar eentje over de stoep. Stoere meid. Wat zal ze lekker slapen vannacht.