Milou!

Milou is geboren!

Olivia is nu een grote zus! Wat heeft ze er naar uitgekeken en nu het zover is, vervult zij haar rol vol liefde. De hele dag zou ze kusjes willen geven, Milou willen knuffelen en mij willen helpen om voor haar kleine zusje te zorgen. Als het al mogelijk is: ik ben nog meer van mijn kleine blonde meid gaan houden nu ik haar ook als grote zus mee mag maken.

We waren naar Amsterdam vertrokken op 20 december. Ik zou in Amsterdam bevallen en werd een beetje zenuwachtig over de afstand naar het ziekenhuis en eventuele files. Ik zag mijzelf al puffend in de auto in de file met een peuter op de achterbank die er helemaal niets van begreep. Zonder file is het een ritje van een uur.... ook zonder file leek het mij een ramp met volle weeen zo lang in de auto te moeten zitten. Dus we besloten bij mij vader te logeren en pas terug te gaan als we met zijn vieren zouden zijn. Ik moest naar het ziekenhuis voor een controle op de 20ste. Ik was 40 weken min 1 dag.... bij de controle bleek ik 2cm ontsluiting te hebben. Heel normaal bij een tweede kindje, hoefde niets te betekenen. We maakten meteen twee afspraken:
- Vrijdag 23 december: strippen
- Dinsdag 27 december: dan zou ik opgenomen worden en de boel opgewekt worden.

De dagen gingen aan ons voorbij, geen baby. Donderdag ging ik weer naar het ziekenhuis en de verloskundige deed wat er gedaan zou worden en ik ben weer naar huis gegaan. Voelde niets. 's Nachts wel wat gerommel maar dat zette niet door. De volgende dag was ik druk met boodschappen en ging van winkel naar winkel. Lief vond het niets dat ik zo uit en weg was, hij dook steeds op om mij met een tas te helpen of even te controleren. Ik vond het heerlijk zo heen en weer. Mijn vader woont in Amsterdam, in een buurtje dat zo vertrouwd is en heerlijk alles om de hoek. Heel wat anders dan hier in Bergen aan Zee, waar we alles plannen en met de auto doen. Een heerlijk dagje kerstinkopen dus. Kerstavond brak aan en mijn tantes kwamen op bezoek. Olivia mocht wat langer opblijven om ook de tantes te zien. Om half negen voelde ik mijn eerste wee. Ik wilde niemand alarmeren, het kon ook weer wegtrekken. Ik pakte wel mijn telefoon om de tijden in de gaten te houden. Tot mijn verbazing kwamen ze al om de 3 minuten. Ik besloot Olivia naar bed te brengen. Ik las haar nog wat Jip & Janneke verhaaltjes voor. Ol lag in bed en ik zat op het bed heen en weer te wiegen. De weeen werden sterker. Na haar drie slaapliedjes, die af en toe onderbroken werden door een pufje of twee, ben ik weer naar beneden gegaan. Ik wilde de kerstkadootjes inpakken. Ik pakte alle spullen en vertrok weer naar de tweede verdieping. Lief keek mij aan en kwam een paar minuten later ook boven. Ik stond in de kamer net een wee weg te puffen. "Je bent begonnen!" zei lief. Ik vroeg hem nog niets te zeggen beneden, het kon ook vals alarm zijn. Lief vroeg hoe vaak ze kwamen. Ik zei hem dat ze om de drie minuten kwamen. Bij lief gingen alle alarmbellen af: "Dit gaat niet meer weg, je bent begonnen!" Hij ging weer naar beneden. Toen ik om half tien beneden kwam kon ik het ook niet meer verbergen: het was begonnen. De tantes gingen naar huis en lief wilde dat ik beneden bleef, maar ik wilde nog een en ander klaar maken boven. Dus ik vertrok weer naar twee hoog, tot grote verbazing van lief. Om kwart over tien wilde lief naar het ziekenhuis. Ik belde de verloskamers.
"Hallo, ik geloof dat ik begonnen ben met... sorry wee.... de bevalling. Mijn vriend wil nu al komen maar ik denk dat dat nog .... sorry wee... te vroeg is. Wat doen we?"
"Tweede kindje?" vroeg de dame
"Ja, tweede..." pufte ik verder
"Kom maar hier naartoe" antwoordde de dame.
Mijn vader reed, ik zat naast hem en lief op de achterbank. Ik pufte, deed het raam op een kiertje en snoof de koude avondlucht op. Er werd niet gesproken in de auto. Toen we bij het OLVG aankwamen rende lief uit de auto om een rolstoel te halen. Mijn vader gaf mij een kus en vertrok weer. Het was kwart voor elf, het OLVG leek verlaten. Er zat een dame achter de receptie. Lief riep: "de verloskamers?" de dame antwoordde: "Einde van de gang met de lift naar de tweede verdieping. Volg de bordjes. Succes!" Ik knikte naar haar en lief zwaaide. We kwamen op de verloskamers aan en de dames sprongen meteen op. Kamer 4 was klaar voor ons. We kwamen binnen en herkende de kamer meteen: Olivia is hier ook geboren. De verpleegster hielp mij de weeen weg te puffen die nu bijna geen pauze meer kenden. De verloskundige kwam en constateerde 7 cm ontsluiting. "Het gaat snel" zei de verloskundige "jullie kindje zal er snel zijn". Ik pufte en kreeg opeens een enorme drang om mij om te draaien. Ik ging op handen en knieën zitten, de verloskundige vond het prima. "Wat jij wilt, ik kan je zo ook helpen" zei ze. "Ik moet persen!" riep ik "dat is toch veel te snel?" ging ik verder. "Het gaat heel goed" zei de verloskundige. "Als je wilt persen, pers maar". Ik perste en herkende het gevoel van het hoofdje. Ik perste nogmaals... en daar was ze al! Om 23:03 is Milou geboren. "Kijk maar onder je" zei de verloskundige "je kindje ligt er al". Ik zat nog steeds op handen en knieën en keek omlaag. Daar lag mijn kindje op het bed. Een roze kindje met veel donker haar. Ik pakte haar op een kuste haar. Lief en ik waren een beetje beduusd. Wat een wervelstorm, de totale bevalling vanaf de eerste wee heeft maar 2,5 uur geduurd. Ik was maar een kwartier op de afdeling geweest of ons kindje was al geboren. "Een geweldige bevalling!" zei de verloskundige "de kers op onze kersttaart!" ging ze verder. Lief belde mijn vader, die net thuis was gekomen. Hij hield de telefoon bij Milou die heel hard huilde. Mijn vader kon het niet geloven, hij kwam meteen weer terug. Zijn vrouw bleef thuis bij Olivia, die lekker lag te slapen. Mijn moeder, haar man en mijn zusje kwamen ook. Mijn broer zat bij zijn schoonouders in het oosten van het land, hij is meteen in de auto gestapt en is ook gekomen. Zo gebeurde het dat we allemaal samen waren op kerstavond en samen keken naar dit net geboren wondertje.

Mama... zijn wij in Duitseland?

Olivia heeft genoten en ik ook. Samen met mijn kleine meid naar Duitsland was echt een kadootje aan ons twee. Samen op een dag 8 uur reizen ging prima. Ol was geweldig. Ze tekende wat, at een broodje en keek eens rond. Er waren andere kinderen in de trein en dat zorgde voor de nodige afleiding. Einde van de dag kwamen we aan. Mijn vriendin kwam ons ophalen van het station samen met haar dochtertje S. die ons tegemoet kwam rennen op het perron. De twee kleine meisjes schelen drie maanden en zijn echt al kleine vriendinnetjes. We hebben hele gezellig dagen gehad vol met speeltuinen, Palymobiel-land, muziekles en een gezonde lading winkelen. De avonden bracht ik met mijn vriendin door op de bank met een groot glas wijn en lange gesprekken. De dagen zijn goed verlopen, alleen de laatste dag is Ol flink gevallen. Ze stond in de woonkamer en had laarsjes aan. Ze wilde de laarsjes uit en hield zich vast aan de balustrade. Ze tilde een beentje op, maar haar andere beentje hield haar gewicht niet. Ze viel en stootte haar hoofd tegen de traptrede. Haar blonde haartjes kleurde rood. We zijn naar de dokter gereden. Die besloot het niet te hechten. Ol keek de dokter aan: "Ben ik ok?" vroeg ze met een klein stemmetje. "Yes, you are ok" antwoordde de dokter. "Gaan we weg?" vroeg Ol aan mij. "Ja liefje we gaan weer weg." zei ik en aaide haar bleke gezichtje. "Danke dokter.... Tschüß.... " zei mijn kleine dappere meisje. Ol was al gauw rustig en weer helemaal de oude "Ik was gevallen, ik had pijn, toen ging ik naar de dokter en nu ben ik ok." klonk het verslag van ukkepuk. De terugreis was ook prima. Olivia heeft zelfs twee uur geslapen. Ik zat met vlinders in mijn buik in de trein. Ik heb genoten van ons reisje maar was wel blij lief weer te zien. Ook Ol wilde haar Papa graag weer zien, eerst zou ze Papa knuffelen en dan zou ze gaan spelen met haar keuken.

Met de gordijnen dicht

Er zijn wel eens dagen waarop je de gordijnen weer sluit en je de wereld even niet toe wilt laten. Vandaag was zo'n dag waarop ik het even niet aankon, zo'n dag waarop ik op mijn tenen in de zee stond. Ukkepuk werd wakker met een grote snottebel en wat verhoging. Het is vast een gewone verkoudheid maar meteen pak ik de bijsluiter van haar laatste vaccinatie erbij. Haar meest recente vaccinatie kreeg ze afgelopen vrijdag. Ze moest ingeent worden en Olivia voelde het aankomen. Ik haalde de vaccinatie op bij de apotheker en we fietste naar de huisarts. Nog voor we de praktijk binnen waren, begon mijn kleine meisje al te huilen. Grote tranen rolden over haar wangen. Ze smeekte mij, echt smeken was het. "Mama, nee.... alsjeblieft niet een prik... alsjeblieft..." klonk het door de hele praktijk. Ol zat bij mij op schoot met haar betraande gezicht in mijn borst begraven. Ze keek op en twee grote blauwe ogen keken mij strak aan. Haar wangetjes helemaal rood en haar haren door de war. "Niet doen mama, niet en prik mama..." Ik probeerde haar te troosten. Ik fluisterde in haar oor: "Het is zo over. Het is om Ollebol sterk te houden. Het valt allemaal mee, mama is bij je." Het wilde niet helpen. De huisarts kwam ons halen en Olivia begon nog harder te huilen. In de kamer bleef ze huilen. Ze klampte zich aan mij vast. "Kom liefje, het is zo over" probeerde ik weer. Ik overlegde met de huisarts waar ze zou prikken. Liever niet in haar bovenbeen omdat ze al last heeft van die spieren, meer last dan van haar arm. Ik had gelezen dat er niet in de spier geprikt hoefde te worden, dat onderhuids ook prima was. Dus liever in haar bovenarm en dan onderhuids. De huisarts vond het prima. Ze maakte de vaccinatie klaar en ik trok Ukkepuk haar vestje uit. "Nee, niet mijn vest uit.... niet doen mama... niet prikken.... mijn vest aan!" Ik brak. Het is nu al de zoveelste keer dat ik haar moet 'dwingen', ik wil ook geen prikken meer, ook geen onderzoeken meer, ook geen dokters meer. Ik probeerde mijn stem rustig te houden en knuffelde Ollebol. "Het is een klein prikje en zo over. Deze dokter helpt jou. Kom sterke meid, heel eventjes maar. Je doet het heel erg goed." De tranen rolden nu ook over mijn wangen. De stagiaire van de huisarts keek vol medelijden naar dit tafereel. De huisarts liet mij Ol vasthouden en nam haar armpje. De prik was zo voorbij, maar de tranen van Ol nog niet. "Mama, ben ik oke?" snikte ze met vragende blauwe ogen. "Ja lieverd, je bent heel erg oke. Goed gedaan." Ze wilde meteen weg, maar natuurlijk wilde ze wel een sticker. Met trillende handjes pakte ze de stickers aan. Het waren er twee. Ik verontschuldigde mij voor mijn tranen en raapte onze spullen weer bij elkaar. "Kom dappere meid, dat heb je goed gedaan. Ik ben trots op je." zei ik tegen mijn kleine meisje. "Wat wil je nu gaan doen? Wil je naar de bakker? Het is lunchtijd.... wat wil je eten" vroeg ik haar. "Ja, naar de bakker... een stoepstengel..." antwoordde Ollebol en ze ging verder "...toen was ik verdrietig en toen was ik oke..." ze begon weer te huilen. "Kom liefje, we drogen je tranen en mag je zelf de bakker om een soepstengel vragen." Ik stapte op de fiets en ging vlot naar haar favoriete bakker. Eenmaal in de bakkerij tilde ik haar op. "Mag ik een stoepstengel alsjeblieft?" vroeg mijn dappere meid aan de bakker. "Mag het ook een kaasstengel zijn? En wil je die in een zakje?" vroeg de aardige mevrouw. "Ja, dank je wel" en ze nam de kaasstengel met twee trillende handjes aan. Ik had de stengel nog niet betaald of er werd al een lekkere grote hap genomen. Ol at de stengel achterop de fiets. "Mmmmmmmm... ik ben oke" hoorde ik achter mij. Twee weken voor deze vaccinatie was ze ook een hele middag in het ziekenhuis voor onderzoeken. Olivia is een enorme vechter. De stickertjes van de ECG probeerde ze wild van zich af te trekken. Het bloedonderzoek dat gedaan moest worden, wilde ook niet vlotten. De zuster zocht onderhuids naar haar adertje, Ol moest door vier personen vastgehouden worden. Olivia heeft ook die dag heel wat tranen gelaten. Ook die dag heb ik heel wat verhaaltjes verteld en liedjes gezongen. Ook die dag vertelde ik haar dat de dokters haar helpen, ook die dag vertelde ik haar dat ze zo dapper is en dat het zo over zal zijn. Ook die dag zei ik haar, net als iedere dag, dat ik trots op haar ben.

Twee Jaar!

Vanmorgen om half negen zaten we met z'n drietjes in bed. Een mand vol kadootjes stonden op het nachtkastje voor Ollebol om uit te pakken. Ze zat in haar pyjama rechtop in ons bed met de paarse kroon op haar hoofd. Ze zag er zo lief uit dat ik mijn telefoon pakte om een foto van haar te maken. Toen ik de telefoon neer wilde leggen ging het ding af. Een voor mij onbekend nummer stond in het display. Lief keek mij aan en vroeg wie het was. "Vast het ziekenhuis.." antwoordde ik. Ik nam de telefoon op. "Spreek ik met de moeder van Olivia?" klonk een vriendelijke stem aan de andere kant. "Ja, daar spreekt u mee." "De dokter wil u graag morgen spreken, kunt u naar het AMC komen? Het liefst zonder Olivia."..... "Is het niet goed? Zijn de uitslagen niet goed? Dat u nu al belt en we moeten komen?" "Dat weet ik niet mevrouw, ik maak alleen de afspraken voor de dokter" antwoordde de aardige stem. Inmiddels was ik de slaapkamer uitgelopen en stond ik in mijn pyjama in de woonkamer en rolden de tranen over mijn wangen. "Sorry mevrouw, het is allemaal zo spannend en Olivia is vandaag jarig... en we waren net de kadootjes aan het doen... en sorry... we zullen er morgen zijn. Ik regel wel een oppas." "O.. is ze vandaag jarig? O... he.... U kunt wel morgen komen? Nou, fijne dag nog." De aardige stem had opgehangen. Ik raapte mijzelf bij elkaar en liep weer terug de slaapkamer in. Lief keek mij vragend aan. "Ze wist niets, we moeten morgen naar het AMC".
We hebben de kadootjes uitgepakt en Ol mee naar de woonkamer genomen, waar een lief keukentje op haar stond te wachten. Haar grote kado. Ze was heel erg blij met haar keukentje. Ze ging meteen voor ons koken en papa moest naast haar komen zitten. Ik heb mij gauw aangekleed want Ol moest, zoals elke donderdag, naar fysiotherapie. Bij de fysio was het ook feest. Ze had koffie en wij hadden cake mee. De oefeningen waren extra feest, met ballonen. Eenmaal thuis hebben we nog met de keuken kunnen spelen voordat ze naar bed ging voor haar dut. Grappig om haar zo bezig te zien. De aardbeien moesten in de oven en de tomaten in de pan... De buurvrouw kwam nog aan met een lief kado voor de kleine jarige meid. We hebben even koffie gedronken en toen moest Ol naar bed. Na haar dut zat ze heerlijk bij lief op schoot. Ik kwam uit de keuken met een roze taart met twee kaarsjes. We gingen aan de eettafel zitten en zongen weer 'Happy Birthday' voor haar. Toen ik haar vroeg de kaarsjes uit te blazen, zette ze een keel op. "Neehee, dat wil ik niet. Uit de stoel mama!" Goed Ol had dus geen zin in taart. Er moest met de keuken gespeeld worden. Dus lief en ik verplaatste ons naar het kleed in de woonkamer, de taart op de grond en Ol achter haar aanrecht. We bliezen samen de kaarsjes uit en sneden de taart aan. Ook dat mocht niet van Ol. Maar toen ze een hapje in haar mond had van deze hele zoete taart, zagen we een grote glimlach op haar gezichtje. De rest van de middag bestond uit spelen, beetje televisie kijken, popcorn eten en samen zijn. Voor het eten hadden we bedacht naar de Chinees om de hoek te gaan. Ol is dol op bami, kroepoek en nasi en lekker makkelijk voor ons. Na het eten kwam een dame onze tafel afruimen, Ol keek haar aan en zei: "Kijk mama, een Chinees!". Lief en ik konden onze lach bijna niet inhouden.
Vandaag waren we lekker met z'n drietjes, haar 'partijtje' vieren we zondag. Morgen naar het AMC... het voelt wel raar. Twee jaar geleden kwamen we op 01 oktober uit het ziekenhuis met Olivia en nu moeten we morgen naar het ziekenhuis zonder haar, om over haar te praten.

Weer helemaal terug....

Daar zijn we weer! We hebben een heerlijke tijd gehad en enorm genoten van zon, zee, zwembad, ukkepuk en elkaar. Uiteraard is er veel gegeten, lekker gedronken en gelachen. We zijn bijna drie weken weggeweest en eigenlijk al een week terug, maar geveld door griep, een lekkage ontdekt na thuiskomst en een bezoek aan het ziekenhuis hebben voor wat vertraging op het blog gezorgd. We begonnen de vakantie met een autorit naar Beaune. Het was onze eerste keer met Ol naar het buitenland en we waren erg benieuwd naar haar geduld in de auto. Gelukkig was onze meid heel geduldig. We hadden boekjes in de auto, muziek en een tekenblokje. Ze deed het fantastisch. Na 8 uur in de auto kwamen we in Beaune aan. Daar zijn we twee nachten gebleven om vervolgens door te rijden naar het zuiden. Naar mijn moeder. In een dorpje bovenop een berg ongeveer een uur rijden bij Narbonne vandaan. We zijn anderhalve week op de berg gebleven (met af en toe afdalen uiteraard). Ollebol genoot van de aanwezigheid van Opa en Oma en haar tiener tantetje. Er werd veel gezwommen, geschommeld en gespeeld. Er was zelfs een zandbakje! De terugreis hebben we in tweeën gedaan. Een overnachting in Orleans en daarna nog een paar dagen in Antwerpen. Lief en ik gingen vroeger vaak even een weekendje naar deze gezellige stad en hebben ook met Ol kunnen genieten van lekker eten, winkelen en wandelen.Toen we thuis kwamen werden we verrast door weer schilders voor de deur, maar het wordt wel mooi. Vlot was de auto uitgeladen en ik wilde aan de wasjes gaan beginnen. Lief had ik al naar de supermarkt gestuurd en alles leek soepel te gaan. Ik had van de stortregen gehoord dus heb het huis even nagelopen. Alles droog! Geen lekkage op de 'zwakke' plekken. Toch rook ik iets.... de meterkast. Helemaal doorweekt, de buggy, de cocosmat, het stucwerk..... alles. De meterkast zit onder het trappenhuis van de buren, wel erg plaatselijk voor een regenbui, het bleek dan ook dat de buurman fanatiek met water was geweest. Wel heel fanatiek, want dit was echt veel water. Onder veel gegrom ben ik alles gaan wassen en vier wasjes later had ik nog geen was van de vakantie gedaan.... welkom thuis. Maar met de prachtige beelden nog op mijn netvlies en een doos heerlijk wijn in de keuken, konden we het wel aan.
Afgelopen woensdag moest Ol weer naar het AMC. Lang verhaal kort: we moeten naar de kinderneuroloog en we kunnen daar aanstaande donderdag al terecht. Toen Ollebol thuis in haar bedje lag te slapen, heb ik wel even een traantje moeten laten. Mijn lieve mooie meisje, zo vol energie, ze heeft geen idee wat er allemaal gebeurt. Ol gaat vooruit, ze kan steeds meer maar ze is te zwak in haar benen. Ze moest voor de arts op een laddertje klimmen en haar beentjes gaven het op, ze viel van de tweede trede. Lief en ik hadden haar opgevangen en Ollebol keek beteuterd. Ze huilde even, meer uit boosheid denk ik en dat snap ik helemaal.

En de week vloog weer om....

maar vandaag heel goed nieuws! We waren vorige week in het AMC met Ollebol. Voor haar looppatroon. We gingen naar binnen bij de dokter en anderhalf uur later stonden we weer buiten met de opdracht bloed af te laten nemen en een röntgenfoto te laten maken van haar linkerhandje. We gingen naar binnen voor haar looppatroon en kwamen buiten met testen voor spierziekten, schildklier en hormoonspiegel. Versuft liepen we het ziekenhuis uit met een schreeuwend meisje op de arm, hysterisch nadat er bloed bij haar was afgenomen. Een week hebben we moeten wachten en nu kregen we vandaag een belletje: geen spierziekten of schildklieraandoening en de gegevens uit het lab zijn nog niet terug wat betreft haar hormoonspiegel maar de foto geeft bijna zekerheid dat het in orde zal zijn. We hoeven ons geen zorgen te maken, zo zei de dokter. Heerlijk.... nog even de laatste test afwachten maar dat zal wel goed gaan. Dus terug naar de fysio!

Koninginnendag zijn we naar het Vondelpark gegaan. Vanuit het Vondelpark gelopen naar de Beethovenstraat en weer terug naar huis. We waren best vroeg en hebben een hele mooie fisher-price auto weten te scoren. Eentje met muziekjes en waar drie little people in kunnen zitten. Ook een zeemeerminnenpakje voor de verkleedkist en een knikkerbaan voor autootjes. We hebben vrienden opgezocht in het Vondelpark en ook de tantes waren er, bij Opa en Opa geluncht en nog een rondje gelopen. Was ondanks de regen een hele gezellige dag.

Morgen moet ik weer naar de VU voor een controle. Ik was namelijk zaterdag op de eerste hulp met een ontstoken kaak. Ze hebben een paar weken geleden mijn verstandskies getrokken en die is dus helaas gaan ontsteken. Weer een hele dikke een hele pijnlijke wang. De arts wil mij morgen weer zien, maar ook dat gaat al veel beter. Als je zo tweeëneenhalf uur op de eerste hulp zit, de dag na koninginnendag, krijg je heel wat te zien. Een hoop mensen kwamen hinkelend binnen en vertrokken of in het gips of in het verband. De krukken waren rond 14:00 uur al op dus ook dan gingen ze hinkelend weer de deur uit. Mensen met een kater van de nacht ervoor en kinderen in sportkleding. Een drukke en zeer gemengde wachtkamer. Voldoende te zien en te horen...