Lekker Stout!

Ik kom vandaag terug van boodschappen doen. Lief was thuis met de twee dames. Olivia zit braaf op de bank en Lief probeert Milou te sussen. "Mama!" roept Ol "Leuk dat je er bent!" Ik zet de boodschappen neer en Lief komt op mij af. "She has been naughty... " fluistert lief. Ik loop de gang in om mijn jas op te hangen. Olivia loopt achter mij aan, zwaaiend met haar wijsvingertje. "Nee, nee, nee... mama je mag mijn slaapkamer niet in. Laat de deur maar dicht." zegt mijn kleine blonde meisje. "Waarom mag ik je slaapkamer niet in?" vraag ik haar. "Ik wil dat je blij blijft!" zegt Ollebol met een grote grijns op haar gezicht. Ik kijk Lief vragend aan. "She took ALL her clothes out off her closet and they are spread over the floor..." vertelde Lief. Ik kijk naar Olivia die meteen tegen mij zegt: "Blijf maar hier dan blijf je blij"..... Ik ben nog maar niet naar haar kamertje gegaan, Lief had het onder controle zei hij....

en vanmorgen..... liep ik even naar de keuken met Milou op mijn arm. De telefoon ging, ik nam op en liep weer de woonkamer in. Ollebol zat op de vensterbank en snoot haar neus IN haar hand en smeerde de inhoud van haar handje op het raam! Vol verbazing bekeek ik dit smerige tafereel. Toen ik haar tot de orde riep en haar vertelde dat dat echt heel smerig was, keek Ol mij aan en zei.. "Oh dat weet ik wel Mam...."

Ik heb Ol net naar bed gebracht en o wat een ravage op haar kamertje.... Morgen nieuwe dag, schone lei!

Milou!

Milou is geboren!

Olivia is nu een grote zus! Wat heeft ze er naar uitgekeken en nu het zover is, vervult zij haar rol vol liefde. De hele dag zou ze kusjes willen geven, Milou willen knuffelen en mij willen helpen om voor haar kleine zusje te zorgen. Als het al mogelijk is: ik ben nog meer van mijn kleine blonde meid gaan houden nu ik haar ook als grote zus mee mag maken.

We waren naar Amsterdam vertrokken op 20 december. Ik zou in Amsterdam bevallen en werd een beetje zenuwachtig over de afstand naar het ziekenhuis en eventuele files. Ik zag mijzelf al puffend in de auto in de file met een peuter op de achterbank die er helemaal niets van begreep. Zonder file is het een ritje van een uur.... ook zonder file leek het mij een ramp met volle weeen zo lang in de auto te moeten zitten. Dus we besloten bij mij vader te logeren en pas terug te gaan als we met zijn vieren zouden zijn. Ik moest naar het ziekenhuis voor een controle op de 20ste. Ik was 40 weken min 1 dag.... bij de controle bleek ik 2cm ontsluiting te hebben. Heel normaal bij een tweede kindje, hoefde niets te betekenen. We maakten meteen twee afspraken:
- Vrijdag 23 december: strippen
- Dinsdag 27 december: dan zou ik opgenomen worden en de boel opgewekt worden.

De dagen gingen aan ons voorbij, geen baby. Donderdag ging ik weer naar het ziekenhuis en de verloskundige deed wat er gedaan zou worden en ik ben weer naar huis gegaan. Voelde niets. 's Nachts wel wat gerommel maar dat zette niet door. De volgende dag was ik druk met boodschappen en ging van winkel naar winkel. Lief vond het niets dat ik zo uit en weg was, hij dook steeds op om mij met een tas te helpen of even te controleren. Ik vond het heerlijk zo heen en weer. Mijn vader woont in Amsterdam, in een buurtje dat zo vertrouwd is en heerlijk alles om de hoek. Heel wat anders dan hier in Bergen aan Zee, waar we alles plannen en met de auto doen. Een heerlijk dagje kerstinkopen dus. Kerstavond brak aan en mijn tantes kwamen op bezoek. Olivia mocht wat langer opblijven om ook de tantes te zien. Om half negen voelde ik mijn eerste wee. Ik wilde niemand alarmeren, het kon ook weer wegtrekken. Ik pakte wel mijn telefoon om de tijden in de gaten te houden. Tot mijn verbazing kwamen ze al om de 3 minuten. Ik besloot Olivia naar bed te brengen. Ik las haar nog wat Jip & Janneke verhaaltjes voor. Ol lag in bed en ik zat op het bed heen en weer te wiegen. De weeen werden sterker. Na haar drie slaapliedjes, die af en toe onderbroken werden door een pufje of twee, ben ik weer naar beneden gegaan. Ik wilde de kerstkadootjes inpakken. Ik pakte alle spullen en vertrok weer naar de tweede verdieping. Lief keek mij aan en kwam een paar minuten later ook boven. Ik stond in de kamer net een wee weg te puffen. "Je bent begonnen!" zei lief. Ik vroeg hem nog niets te zeggen beneden, het kon ook vals alarm zijn. Lief vroeg hoe vaak ze kwamen. Ik zei hem dat ze om de drie minuten kwamen. Bij lief gingen alle alarmbellen af: "Dit gaat niet meer weg, je bent begonnen!" Hij ging weer naar beneden. Toen ik om half tien beneden kwam kon ik het ook niet meer verbergen: het was begonnen. De tantes gingen naar huis en lief wilde dat ik beneden bleef, maar ik wilde nog een en ander klaar maken boven. Dus ik vertrok weer naar twee hoog, tot grote verbazing van lief. Om kwart over tien wilde lief naar het ziekenhuis. Ik belde de verloskamers.
"Hallo, ik geloof dat ik begonnen ben met... sorry wee.... de bevalling. Mijn vriend wil nu al komen maar ik denk dat dat nog .... sorry wee... te vroeg is. Wat doen we?"
"Tweede kindje?" vroeg de dame
"Ja, tweede..." pufte ik verder
"Kom maar hier naartoe" antwoordde de dame.
Mijn vader reed, ik zat naast hem en lief op de achterbank. Ik pufte, deed het raam op een kiertje en snoof de koude avondlucht op. Er werd niet gesproken in de auto. Toen we bij het OLVG aankwamen rende lief uit de auto om een rolstoel te halen. Mijn vader gaf mij een kus en vertrok weer. Het was kwart voor elf, het OLVG leek verlaten. Er zat een dame achter de receptie. Lief riep: "de verloskamers?" de dame antwoordde: "Einde van de gang met de lift naar de tweede verdieping. Volg de bordjes. Succes!" Ik knikte naar haar en lief zwaaide. We kwamen op de verloskamers aan en de dames sprongen meteen op. Kamer 4 was klaar voor ons. We kwamen binnen en herkende de kamer meteen: Olivia is hier ook geboren. De verpleegster hielp mij de weeen weg te puffen die nu bijna geen pauze meer kenden. De verloskundige kwam en constateerde 7 cm ontsluiting. "Het gaat snel" zei de verloskundige "jullie kindje zal er snel zijn". Ik pufte en kreeg opeens een enorme drang om mij om te draaien. Ik ging op handen en knieën zitten, de verloskundige vond het prima. "Wat jij wilt, ik kan je zo ook helpen" zei ze. "Ik moet persen!" riep ik "dat is toch veel te snel?" ging ik verder. "Het gaat heel goed" zei de verloskundige. "Als je wilt persen, pers maar". Ik perste en herkende het gevoel van het hoofdje. Ik perste nogmaals... en daar was ze al! Om 23:03 is Milou geboren. "Kijk maar onder je" zei de verloskundige "je kindje ligt er al". Ik zat nog steeds op handen en knieën en keek omlaag. Daar lag mijn kindje op het bed. Een roze kindje met veel donker haar. Ik pakte haar op een kuste haar. Lief en ik waren een beetje beduusd. Wat een wervelstorm, de totale bevalling vanaf de eerste wee heeft maar 2,5 uur geduurd. Ik was maar een kwartier op de afdeling geweest of ons kindje was al geboren. "Een geweldige bevalling!" zei de verloskundige "de kers op onze kersttaart!" ging ze verder. Lief belde mijn vader, die net thuis was gekomen. Hij hield de telefoon bij Milou die heel hard huilde. Mijn vader kon het niet geloven, hij kwam meteen weer terug. Zijn vrouw bleef thuis bij Olivia, die lekker lag te slapen. Mijn moeder, haar man en mijn zusje kwamen ook. Mijn broer zat bij zijn schoonouders in het oosten van het land, hij is meteen in de auto gestapt en is ook gekomen. Zo gebeurde het dat we allemaal samen waren op kerstavond en samen keken naar dit net geboren wondertje.

Rood Rolstoeltje

Vandaag was het de dag. Afgelopen maandag werd ik gebeld door het revalidatiecentrum, de ergotherapeut zou donderdag komen om een en ander te bespreken en zou ook een rolstoeltje meenemen. Ik bleef rustig aan de telefoon, maar zodra ik de telefoon had opgehangen brak er iets in mij. Ik wist dat deze dag aan zou breken, maar nu al?

Afgelopen nacht drong het tot mij door. Ik zou mijn kleine meisje voor het eerst in een rolstoel zien, ik kon er niet van slapen. Ik had met lief afgesproken dat we op de ochtend zelf Ol zouden vertellen dat er een dame langs zou komen met een rolstoeltje om te proberen. Toen de dame bij ons aankwam was het eerste wat Olivia vroeg: "Waar is het rolstoeltje nou?" De aardige dame had haar jas nog niet uit en dacht er beter aan te doen het rolstoeltje nog even in de auto te laten staan. Ol was ongeduldig, ze werd enthousiast! De dame hield haar jas aan en ging meteen naar haar auto om de rolstoel te halen. Ol stond in de deuropening en riep: "Wees voorzichtig!". Het rolstoeltje werd achter mij langs de via de keuken naar de woonkamer gedragen. Ik zag een heel klein rood glimmend rolstoeltje met een hele smalle zitting met grote wielen. Ik stond aan de grond genageld. Ol liep vrolijk achter de rolstoel aan. Ik probeerde de koffie en thee te verzorgen, maar moest zo huilen. Door de tranen heen probeerde ik de chocolaatjes in een schaaltje te doen. Vanuit de woonkamer hoorde ik vrolijke geluiden van Olivia. Ik keek via de keukenkast de woonkamer in en zag haar zitten in het kleine rolstoeltje. Ze straalde. Ik had mijn tranen in de keuken opgedroogd, ik wilde niet dat ze mij zou zien huilen. Het waren geen tranen bedoeld voor haar ogen. Ik kwam de woonkamer in met de koffie en de thee en de chocolaatjes. Ol zat in de rolstoel en had een glimlach van oor tot oor. Ze probeerde de stoel uit en luisterde goed naar de aanwijzingen. Toen ging ze door de woonkamer, vroeg ons om de bank op te schuiven en reed recht op de salontafel af. Ze remde op tijd en greep een chocolaatje. Daarna draaide ze zich om en ging de gang in met de rolstoel. "Sneller en sneller!" hoorde ik haar roepen. Mijn tranen waren helemaal verdwenen en ook ik zat de lachen en voelde de vrijheid die Olivia nu ervaarde als een enorme opluchting.

Uiteraard moest de rolstoel meteen naar buiten. Dus we zijn in de auto gestapt en naar het hertenkamp gereden. Ol heeft zelf gereden langs de hertjes en ze voeren vanuit haar rolstoel. Daarna moesten we naar AH. We spraken af dat ze zou proberen niet te botsen. Ze reeds AH binnen en reed recht op de appels af. Ze wilde wel twee appels. Toen ik haar vroeg om voor mij een broccoli uit te zoeken, riep ze: "Doe ik mam, zo terug!" en ze ging meteen een broccoli uitzoeken. Ze genoot van haar nieuwe vrijheid. Ze lachte naar de kinderen die voorbij renden en de mensen die naar haar keken. "Ik heb een nieuwe rolstoel!" zei ze tegen wie het maar horen wilde. Toen we in de buurt van de vleeswarenafdeling kwamen, kreeg Ol al gauw een twinkeling in haar ogen. "De mevrouw is er." hoorde ik haar zeggen en ze reed op de dame af die achter de toonbank stond. "Mag ik een plakje worst?" vroeg het kleine meisje in de rode rolstoel. "Tuurlijk!" antwoordde de dame. Ol kreeg een plakje worst en propte dat meteen in haar mond om vervolgens beide handen te gebruiken om weer weg te rijden. "He he, wat zeg je dan?" vroeg ik haar. "Dank u wel" mompelde Ol met een mond vol worst. Het was bijna jammer dat de boodschappen gedaan waren. Ol genoot en wij genoten van haar.

Onvoorstelbaar hoe deze kleine meid deze gevreesde dag tot een feest wist om te toveren. Ik ben zo trots op haar als persoontje zoals ze het leven aangaat en geniet. Geweldig!

Heel soms...

Bekruipt mij een angstig gevoel. Een gevoel vol onzekerheid. Wat staat haar te wachten? Hoe zal ze zich voelen? Kan ik er voor haar zijn? Ben ik genoeg voor haar? Dit gevoel komt soms opzetten, zelfs al is de dag nog zo leuk geweest. Onze dagen zijn meestal gevuld met een lach en vrolijke momenten maar soms, als ik het niet verwacht, bekruipt mij dit gevoel als de kleine meid rustig ligt te slapen.

Gisteravond stak lief de open haard aan. Ik zat lekker warm met mijn voeten op de poef en mijn handen op mijn grote zwangere buik in een stoel naast de open haard. Lief kwam naast mij zitten. Uit het niets begon ik te huilen. Ik slaap wat slechter de laatste tijd, iets dat heel normaal is als je ruim 35 weken zwanger bent. Ik denk dan veel na, ik denk aan Olivia. Ik denk aan haar nieuwe zusje. Ik denk aan hoe het zal zijn voor Olivia om haar zusje dingen voor het eerst te zien doen, die zij niet kan. Ik denk dat ze zal juichen voor haar zusje, ik denk dat het moeilijk zal zijn. Ik denk aan Olivia die straks naar school gaat, ik denk aan Olivia die laatst bang was voor haar vriendinnetje omdat die haar wilde knuffelen en zij omviel. Ik denk aan hoeveel ik van haar hou. Ik denk aan hoe bang ik ben voor de dag dat ze echt niet meer zelf kan opstaan. Ik denk aan de dag ervoor toen ik haar zei zelf op te staan, het eerst zelf te proberen voordat ze om hulp vraagt. Ik denk aan het moment waarop ze vraagt: wat heb ik? Ik denk aan het moment waarop ze boos zal worden. Ik durf bijna niet te denken aan het moment dat ze haar benen niet meer kan bewegen, of misschien zelfs haar armen. Ik hoop dat dat moment nooit zal komen, ik hoop dat er ergens een hele slimme man of vrouw is die opeens begrijpt waarom onze lieve meid heeft wat ze heeft. Ik hoop dat SMA ooit te behandelen is, te genezen. Ik hoop dat Ol sterker is dan iedereen denkt. En dan midden in de nacht gaan mijn gedachten uit naar het kleine meisje in mijn buik. Ik ben zo bezig met Olivia, dat het kleine meisje dat komen gaat nog niet de aandacht heeft gekregen die ze verdient. Haar kleertjes zijn nog niet gewassen en liggen nog in plastic dozen, haar wiegje ligt nog in stukjes onder het bed. Haar eerste pakje heb ik nog niet uitgezocht en haar naam... daar zijn we ook nog niet uit. Niets hier doet vermoeden dat we over 4,5 week een baby bij kan komen... het enige dat erop wijst ben ik: een hoogzwangere vrouw die bij de open haard haar tranen niet meer kan bedwingen en een lief die rustig naast haar zit om te luisteren. Ik wil zo graag het verdriet afronden, voordat de baby komt. Is het mogelijk een nieuwe fase in te gaan en een nieuwe start te maken met de geboorte van de baby? Kan ik het verdriet om de toekomst van mijn mooie meisje afronden?

Ik kijk iedere dag weer uit naar de dag van morgen. Morgen is te overzien, volgende week ook. Ieder mens heeft onzekerheden over de toekomst, niets in het leven is te plannen... Ik ben gelukkig met was we hebben. We hebben een liefdevol gezin en ik zou mijn kleine meid voor niets of niemand in willen ruilen. Maar ik zou zo graag willen dat mijn kleine meid het wat makkelijker zou hebbem. Dat ze zou kunnen fietsen, springen, een trap op kan lopen of zelf de stoep op zou kunnen. Niet iedere oneffenheid in de stoep een gevaar voor haar zou zijn. Ik zou zo graag willen dat ze zelf in de speeltuin kan spelen, van de glijbaan af of op de schommel kan komen. Ik zou willen dat niet alles een obstakel voor haar is, dat ze niet bang hoeft te zijn voor een knuffel van een vriendinnetje.