Deur van de wind

Het is tien over acht vanmorgen als ik met de meisjes naar buiten ga, het is tijd om naar school te gaan. Onze kleinste kijkt verbaasd om zich heen wanneer ze buiten staat.... alles is wit. "Kijk allus wit!" roept ze verbaasd. "Dat is mist..." zegt Uk die geduldig staat te wachten. "Mist?" vraagt haar kleine zusje. "Jaha.... mist..." zegt Uk "Geen wind" gaat haar kleine zus verder. "Nee, geen wind maar mist" zegt Uk. Ik zet de rolstoel voor Uk klaar. Het is een leenstoel, want die van haar moest een paar dagen voor reparatie naar de werkplaats. Gelukkig konden we er een lenen. Maar deze is wel zwaar en niet zo makkelijk voor Uk als haar eigen stoel. Ze kan er niet zelf in of uit, dan heeft ze hulp nodig. Maar ze moppert niet en is blij dat ze wielen heeft. Als Uk in de stoel zit en ze haar kleine zusje een hand geeft, beginnen we te lopen. School is letterlijk om de hoek. Als we het pad af komen, loopt er een man met zijn hondje voorbij. "Kijk uhn hondje!.... Daahaag hondje...."Zegt de kleine meid. De man groet ons vriendelijk en het hondje piest tegen onze heg aan. We steken de weg over, het is helemaal stil op straat. We zien weinig. De mist is erg dik. Dan komt er een fietser ons tegemoet. "Ik sie geen fiets... fiets is wit!"Zegt onze kleine meid. "Mist! De deur van de wind!" kletst ze wijs verder. "De deur van de wind?" vragen Uk en ik in koor. "Bedoel je niet de deur van de wolk?" vraag ik. "Nee" zegt de kleine meid "de deur van de wind!" Gelijk heeft ze. De mist is als een deur van de wind. Als het mist, waait het niet. Dus achter de mist is de wind, de deur van de wind. Kinderlogica? Heel logisch!

Grapje!

Olivia zat vanmiddag bij mij aan tafel. Ze staart voor zich uit en draait dan naar mij toe. Ze kijkt mij aan en zegt:

"Mama, een meisje bij de fysio wil met mij spelen maar ik ben toch geen speelgoed!"

Olivia moet er zelf om lachen en ik ook. Haar eerste woordgrapje!

Ol ♥ Artis de Partis

Wij zijn al ruim twee maanden weg uit Amsterdam. Gebleken is dat Olivia gelukkig geen "uit het oog uit het hart"-meisje is. De buurjongens zijn nog steeds de buurjongens, even naar de buurvrouw zou ook moeten voor een kopje thee. De uitleg dat we dan een uur in de auto heen en een uur terug moeten is nog niet goed te begrijpen. Als je eenmaal in het hart van dit kleine meisje zit, zit je goed. We wonen nu ook ver van Artis en Artis de Partis vandaan, een groot gemis zo bleek laatst toen de sokkenla van Lief openstond. Ik was de lekkere warme sokken van Lief in zijn la aan het leggen. Ol kwam de kamer binnen en buigt haar hoofd over de la vol sokken, kijkt verschrikt op en roept: "Oh nee! Artis de Partis is zijn hoofd verloren!"

Olivia ²

Olivia zit in bad en ik zit naast haar op de grond. Ik voel geschop in mijn buik en kijk naar Ukkepuk die lekker zit te spetteren met het badwater.

"Ollie, hoe moeten we je zusje nou noemen? Ze heeft nog geen naam, weet jij een naam?" vraag ik haar.
"Uhmm... gewoon Olivia" zegt Olivia
"Moet ze Olivia heten? Maar jij heet toch al Olivia?" zeg ik verbaasd.
"Zij mag ook Olivia heten..." zegt Ol en spettert nog eens flink in het water.
"Is dat niet raar?" vraag ik haar
"Nee, is gewoon" antwoord Ukkepuk.
"En als ik dan Olivia roep.... komen jullie allebei?" ging ik verder
"Jaahh tuurlijk" zegt de kleine blonde boef in bad.

Ik wil ook maagzuur!

Gisteravond zaten we samen aan het tafel. Ik zat een beetje in mijn bord te roeren. Ik had nasi gemaakt met ketjap kip en cashewnoten, beetje seroendeng en om het af te maken horen er eigenlijk wat gebakken uitjes op. Nou wil het geval dat nummer 2 al lekker hoog is gaan zitten en ik zo af en toe het bekende zuur heb.... Lief geeft mij de gebakken uitjes aan, waarop ik lachend tegen hem zeg: "No thanks, not for me.... Ph ik heb weer maagzuur, dus even niet." Ol kijkt naar de gebakken uitjes, die zij heerlijk vindt en roept: "Ik wil ook maagzuur!"

Peutervragen

Ol en ik liggen nog even langer in bed. Lief loopt druk rond om zich klaar te maken voor de nieuwe werkdag en wij kruipen nog even onder de deken. "Ik vind je lief mama, blij dat je er bent." zegt ukkepuk en slaat haar armpjes om mij heen. Ik smelt natuurlijk, geef haar een knuffel en zegt haar dat zij ook heel erg lief is.
Uit het niets vraagt ze "Mama..... Hoe werkt dat ook alweer? Dat met je voice?"
"Je stem bedoel je?" vraag ik haar
"Ja, je stem... waar komt dat vandaan? Komt dat hier vandaan?" Ol wijst naar mijn kin.
"Nee, dat komt hier vandaan. Binnenin zitten je stembanden." antwoord ik.
"Oh ja, je stembanden...." zegt Ol wijs.
"Ja, die zitten ongeveer daar... daar komt lucht langs en dan gaan ze trillen en zo hoor je geluid en dat is je stem." ga ik verder
"Ja, stembanden!"

Eind volgende maand wordt Uk drie jaar.... als de vragen moeilijker worden mag ik wel een extra encyclopedie aanschaffen...

Verrassing!

"Mama, ik heb een verrassing voor mijzelf!" Ukkepuk loopt triomfantelijk tussen de verhuisdozen door.
"Oh wat leuk en wat is dat dan?" vraag ik haar vanaf de bank.
"Ik mag iets heel leuks op televisie kijken!" en haar kleine vingertje drukt op de knop van de televisie. Met een grote grijns kijkt ze mij vragend aan.
Ik moet erg lachen, wat zeg je dan? Hoe kan je dan nog 'nee' zeggen? Dus antwoord ik met: "Wat een geweldige verrassing voor jezelf!".

Met de gordijnen dicht

Er zijn wel eens dagen waarop je de gordijnen weer sluit en je de wereld even niet toe wilt laten. Vandaag was zo'n dag waarop ik het even niet aankon, zo'n dag waarop ik op mijn tenen in de zee stond. Ukkepuk werd wakker met een grote snottebel en wat verhoging. Het is vast een gewone verkoudheid maar meteen pak ik de bijsluiter van haar laatste vaccinatie erbij. Haar meest recente vaccinatie kreeg ze afgelopen vrijdag. Ze moest ingeent worden en Olivia voelde het aankomen. Ik haalde de vaccinatie op bij de apotheker en we fietste naar de huisarts. Nog voor we de praktijk binnen waren, begon mijn kleine meisje al te huilen. Grote tranen rolden over haar wangen. Ze smeekte mij, echt smeken was het. "Mama, nee.... alsjeblieft niet een prik... alsjeblieft..." klonk het door de hele praktijk. Ol zat bij mij op schoot met haar betraande gezicht in mijn borst begraven. Ze keek op en twee grote blauwe ogen keken mij strak aan. Haar wangetjes helemaal rood en haar haren door de war. "Niet doen mama, niet en prik mama..." Ik probeerde haar te troosten. Ik fluisterde in haar oor: "Het is zo over. Het is om Ollebol sterk te houden. Het valt allemaal mee, mama is bij je." Het wilde niet helpen. De huisarts kwam ons halen en Olivia begon nog harder te huilen. In de kamer bleef ze huilen. Ze klampte zich aan mij vast. "Kom liefje, het is zo over" probeerde ik weer. Ik overlegde met de huisarts waar ze zou prikken. Liever niet in haar bovenbeen omdat ze al last heeft van die spieren, meer last dan van haar arm. Ik had gelezen dat er niet in de spier geprikt hoefde te worden, dat onderhuids ook prima was. Dus liever in haar bovenarm en dan onderhuids. De huisarts vond het prima. Ze maakte de vaccinatie klaar en ik trok Ukkepuk haar vestje uit. "Nee, niet mijn vest uit.... niet doen mama... niet prikken.... mijn vest aan!" Ik brak. Het is nu al de zoveelste keer dat ik haar moet 'dwingen', ik wil ook geen prikken meer, ook geen onderzoeken meer, ook geen dokters meer. Ik probeerde mijn stem rustig te houden en knuffelde Ollebol. "Het is een klein prikje en zo over. Deze dokter helpt jou. Kom sterke meid, heel eventjes maar. Je doet het heel erg goed." De tranen rolden nu ook over mijn wangen. De stagiaire van de huisarts keek vol medelijden naar dit tafereel. De huisarts liet mij Ol vasthouden en nam haar armpje. De prik was zo voorbij, maar de tranen van Ol nog niet. "Mama, ben ik oke?" snikte ze met vragende blauwe ogen. "Ja lieverd, je bent heel erg oke. Goed gedaan." Ze wilde meteen weg, maar natuurlijk wilde ze wel een sticker. Met trillende handjes pakte ze de stickers aan. Het waren er twee. Ik verontschuldigde mij voor mijn tranen en raapte onze spullen weer bij elkaar. "Kom dappere meid, dat heb je goed gedaan. Ik ben trots op je." zei ik tegen mijn kleine meisje. "Wat wil je nu gaan doen? Wil je naar de bakker? Het is lunchtijd.... wat wil je eten" vroeg ik haar. "Ja, naar de bakker... een stoepstengel..." antwoordde Ollebol en ze ging verder "...toen was ik verdrietig en toen was ik oke..." ze begon weer te huilen. "Kom liefje, we drogen je tranen en mag je zelf de bakker om een soepstengel vragen." Ik stapte op de fiets en ging vlot naar haar favoriete bakker. Eenmaal in de bakkerij tilde ik haar op. "Mag ik een stoepstengel alsjeblieft?" vroeg mijn dappere meid aan de bakker. "Mag het ook een kaasstengel zijn? En wil je die in een zakje?" vroeg de aardige mevrouw. "Ja, dank je wel" en ze nam de kaasstengel met twee trillende handjes aan. Ik had de stengel nog niet betaald of er werd al een lekkere grote hap genomen. Ol at de stengel achterop de fiets. "Mmmmmmmm... ik ben oke" hoorde ik achter mij. Twee weken voor deze vaccinatie was ze ook een hele middag in het ziekenhuis voor onderzoeken. Olivia is een enorme vechter. De stickertjes van de ECG probeerde ze wild van zich af te trekken. Het bloedonderzoek dat gedaan moest worden, wilde ook niet vlotten. De zuster zocht onderhuids naar haar adertje, Ol moest door vier personen vastgehouden worden. Olivia heeft ook die dag heel wat tranen gelaten. Ook die dag heb ik heel wat verhaaltjes verteld en liedjes gezongen. Ook die dag vertelde ik haar dat de dokters haar helpen, ook die dag vertelde ik haar dat ze zo dapper is en dat het zo over zal zijn. Ook die dag zei ik haar, net als iedere dag, dat ik trots op haar ben.

Ik heb je gemist....

Deze vier woorden worden hier veel uitgesproken. Olivia spreekt ze uit op de juiste momenten maar ook wanneer ze haar favoriete stift weer in haar etui vindt. Ze drukt haar viltstift dan tegen zich aan en wiegt de viltstift in haar armpjes en zucht:"Ik heb je gemist..." Als ik naar mijn cursus ben geweest en haar na de middagdut uit haar bedje haal, slaat ze haar armen om mijn nek en zegt: "Ik heb je gemist mama, je was naar school.... ik heb je gemist." Wanneer ze haar Opa of Oma ziet, komt ze knuffelen en zegt ze: "Ik heb je gemist". Vanmorgen liepen we naar muziekles. Ik vroeg haar of ze graag naar muziekles wilde waarop ze antwoordde: "Ik heb muziekles zo gemist, ik heb juf gemist en de sambaballen en de instrumenten..."

Heerlijk zoals ze zich kan uitdrukken. Ik was even zonder Alle Dagen Mama en ik wil graag zeggen: Ik heb je gemist....

Muts van Breistof

Mijn moeder is niet echt een brei, naai, haak of punnik vrouw, maar ze kan het wel en eens in de zoveel tijd begint ze aan een project. Nu had ze een idee, ze wilde graag een mutsje breien voor Ollebol. Fanatiek ging ze aan de slag en nam ook haar breiwerk mee toen ze hier kwam oppassen. Oma en Ollebol hadden het heel gezellig. Samen spelen en samen wat drinken. Oma ging even naar de keuken en kwam al gauw weer terug. Tot haar grote schrik had Ollebol haar breiwerk eens goed bekeken. De breinaalden lagen op de grond en Ol trok nog eens aan het touwtje..... Arme Oma, nu kon ze weer opnieuw beginnen. Vol goede moed pakte ze haar werk weer op. Afgelopen woensdag kwam Oma weer op bezoek en nu met een heel mutsje. Vol trots liep Olivia rond met haar blauwe muts op haar hoofd. Toen Oma weer naar huis was, zat Ol aan haar tafeltje en zei:
"Mama.... Olivia heeft Oma's breistof stukgemaakt."
"O, dat is niet zo best. Oma heeft toch heel hard gewerkt aan haar breiwerk? Gelukkig heeft ze het weer kunnen maken." antwoordde ik.
"Ja, dat klopt!" zei een goedgemutste Ollebol.

Beu-Ha

Olivia zat op ons bed en ik liep heen en weer om mij aan te kleden. De televisie stond aan. Ik kwam net uit de douche en liep naar de kledingkast.
"Mooie beu-ha Mama... " hoorde ik Ollebol zeggen.
"Dank je lieverd"
"Olivia heeft niet een beu-ha" antwoordde Ol en greep met haar handjes naar haar buik.
"Nee lief, later als je groter bent krijg jij er ook eentje."
"Ja! Ander kleur..."
"Ja, je mag dan zelf een kleur kiezen. Welke jij maar wilt."
"Blauw met groen!"

Dit dametje weet wat ze wil.... en snapt nu ook al dat je die dingen af en toe een beetje beu kan zijn....

Een..... Chinees!

Vanmorgen zijn we met z'n drietjes naar Artis gegaan. Ol in de kinderwagen en met de tram naar Artis. Eenmaal in Artis wil Ol natuurlijk helemaal niet in de kinderwagen maar alleen in zo'n klein trekkarretje van Artis zelf. En dan niet de gele of de blauwe maar een rode, madame weet precies wat ze wil. Ze wil niet alleen een rode, maar papa moet de kar ook trekken. Dat kwam goed uit, want ik wilde graag wat foto's maken om te oefenen voor de cursus. Bij de olifanten zat ukkepuk op de schouders van papa en wees met haar vingertje naar de giraffen. "Kijk mama, kijk...!" riep ze. "Ohh ja, die zijn mooi! Dat zijn gi..." probeerde ik te helpen. "Een .... Chinees!" riep Ol uit. We kwamen niet meer bij en keken om ons heen. Je weet maar nooit, het kan zijn dat ze de giraffen helemaal niet bedoelde... Na de vlinders waren we net op tijd voor het voeren van de zeeleeuwen. Dat vond ze helemaal geweldig. Op weg naar huis hoopten wij op een slapend kindje, maar de dutjes lijken niet erg regelmatig meer. De kleine meid wil lang niet iedere dag meer een middagslaapje doen.....

En dames... opgelet er komt een eerste jubileum aan!

Twee Jaar!

Vanmorgen om half negen zaten we met z'n drietjes in bed. Een mand vol kadootjes stonden op het nachtkastje voor Ollebol om uit te pakken. Ze zat in haar pyjama rechtop in ons bed met de paarse kroon op haar hoofd. Ze zag er zo lief uit dat ik mijn telefoon pakte om een foto van haar te maken. Toen ik de telefoon neer wilde leggen ging het ding af. Een voor mij onbekend nummer stond in het display. Lief keek mij aan en vroeg wie het was. "Vast het ziekenhuis.." antwoordde ik. Ik nam de telefoon op. "Spreek ik met de moeder van Olivia?" klonk een vriendelijke stem aan de andere kant. "Ja, daar spreekt u mee." "De dokter wil u graag morgen spreken, kunt u naar het AMC komen? Het liefst zonder Olivia."..... "Is het niet goed? Zijn de uitslagen niet goed? Dat u nu al belt en we moeten komen?" "Dat weet ik niet mevrouw, ik maak alleen de afspraken voor de dokter" antwoordde de aardige stem. Inmiddels was ik de slaapkamer uitgelopen en stond ik in mijn pyjama in de woonkamer en rolden de tranen over mijn wangen. "Sorry mevrouw, het is allemaal zo spannend en Olivia is vandaag jarig... en we waren net de kadootjes aan het doen... en sorry... we zullen er morgen zijn. Ik regel wel een oppas." "O.. is ze vandaag jarig? O... he.... U kunt wel morgen komen? Nou, fijne dag nog." De aardige stem had opgehangen. Ik raapte mijzelf bij elkaar en liep weer terug de slaapkamer in. Lief keek mij vragend aan. "Ze wist niets, we moeten morgen naar het AMC".
We hebben de kadootjes uitgepakt en Ol mee naar de woonkamer genomen, waar een lief keukentje op haar stond te wachten. Haar grote kado. Ze was heel erg blij met haar keukentje. Ze ging meteen voor ons koken en papa moest naast haar komen zitten. Ik heb mij gauw aangekleed want Ol moest, zoals elke donderdag, naar fysiotherapie. Bij de fysio was het ook feest. Ze had koffie en wij hadden cake mee. De oefeningen waren extra feest, met ballonen. Eenmaal thuis hebben we nog met de keuken kunnen spelen voordat ze naar bed ging voor haar dut. Grappig om haar zo bezig te zien. De aardbeien moesten in de oven en de tomaten in de pan... De buurvrouw kwam nog aan met een lief kado voor de kleine jarige meid. We hebben even koffie gedronken en toen moest Ol naar bed. Na haar dut zat ze heerlijk bij lief op schoot. Ik kwam uit de keuken met een roze taart met twee kaarsjes. We gingen aan de eettafel zitten en zongen weer 'Happy Birthday' voor haar. Toen ik haar vroeg de kaarsjes uit te blazen, zette ze een keel op. "Neehee, dat wil ik niet. Uit de stoel mama!" Goed Ol had dus geen zin in taart. Er moest met de keuken gespeeld worden. Dus lief en ik verplaatste ons naar het kleed in de woonkamer, de taart op de grond en Ol achter haar aanrecht. We bliezen samen de kaarsjes uit en sneden de taart aan. Ook dat mocht niet van Ol. Maar toen ze een hapje in haar mond had van deze hele zoete taart, zagen we een grote glimlach op haar gezichtje. De rest van de middag bestond uit spelen, beetje televisie kijken, popcorn eten en samen zijn. Voor het eten hadden we bedacht naar de Chinees om de hoek te gaan. Ol is dol op bami, kroepoek en nasi en lekker makkelijk voor ons. Na het eten kwam een dame onze tafel afruimen, Ol keek haar aan en zei: "Kijk mama, een Chinees!". Lief en ik konden onze lach bijna niet inhouden.
Vandaag waren we lekker met z'n drietjes, haar 'partijtje' vieren we zondag. Morgen naar het AMC... het voelt wel raar. Twee jaar geleden kwamen we op 01 oktober uit het ziekenhuis met Olivia en nu moeten we morgen naar het ziekenhuis zonder haar, om over haar te praten.

Bijna Twee

"Mama, iets anders doen?" klonk het vanmorgen tijdens de muziekles. Andere ouders hadden hun kindjes op hun schoot en Ol had zich uit mijn armen gewurmd en liep achter de kring langs. "Nee lief, we luisteren nu even naar de juf" fluisterde ik Ollebol toe. "Mama..... leuks doen"..... "Liefje dit is leuk, kom bij mama zitten"......"Nee, dat wil ik niet".....Tja, nog twee nachtjes slapen en Ol is officieel twee en nou heb ik mij laten vertellen dat dit er helemaal bijhoort. Dus hier maken wij ons geen zorgen over, al ga je je bijna zorgen maken wanneer die andere ouders je aankijken met een dat-zou-mijn-kind-nooit-doen-blik en de juf haar keel nog eens schraapt.
Zondag waren we in het Vondelpark, even spelen in de speeltuin en de eendjes voeren. Eenmaal op de fiets naar huis stak ze haar rechterhandje uit en zei: "Rechts!" Kleine Ol wordt groot en dat laat ze graag merken. "Kijk mama, twee hondjes. Een....twee, twee hondjes" Tot mijn stomme verbazing liep er inderdaad een man met twee hondjes naast ons. Ik moest vreselijk om haar lachen. Trots zat ze in haar fietsstoeltje en keek om zich heen. Ol geniet van de kleine fietstochtjes en ik ook. Het is zo gezellig met haar in het zitje aan het stuur, maar helaas de kleine dame wordt groot. Het-grote-meisjes-fietsstoeltje staat in de meterkast, maar ik ben er nog niet aan toe.

Drie kleine woordjes

Vanmorgen had ik het plan om met Ol naar de Hema te gaan op de Nieuwendijk. Die gaat op maandag al om 10:30 uur open, dus zijn we lekker op de fiets gegaan. Gelukkig was het nog heel erg rustig toen we aankwamen, want ukkepuk was overal en nergens. Ze wilde op de roltrap, ze wilde met de ballen spelen, ze wilde de boekjes lezen en ze wilde de laarsjes passen. Ik moet eerlijk toegeven: ik miste de buggy een beetje. Gauw schouders eronder gezet en er een gezellige draai aangegeven. We hebben een leuke puzzel gescoord en wat mooie rompers gekocht. Ook een ledikantlakentje met vogeltjes voor in het campingbedje, want we gaan binnenkort op vakantie. Nu we toch in de stad waren en bijna naast de H&M stonden wilde ik nog even een legging halen. Ol haar geduld werd aardig op de proef gesteld. De legging had ik al gauw gevonden maar de kassa, waar maar 1 klant voor mij stond, deed er eindeloos over. Achter ons stond een dame met haar dochter in een buggy. Het meisje wrong zich in allerlei bochten om uit de buggy te komen. Ze gilde en had een speentje in haar mond. Ol keek aandachtig en besloot dat ook zij een speentje wilde. Gelukkig waren we aan de beurt en konden we de H&M verlaten. Op de terugweg nog even langs de Kitsch Kitchen. Ol werd helemaal vrolijk van alle kleurtjes om haar heen. Ze liep door de winkel met haar roze helm op. Ik zei haar: "Let op, kijken met je oogjes...." en Ol vulde het aan met: "Handjes op rjug". Daar liep mijn ukje met haar roze helm op haar hoofd en haar kleine handjes op haar rug. Zo schattig. Ik besloot ter plekke dat we langs de speeltuin zouden gaan voordat we naar huis gingen. Ol hoefde het geen tweede keer te horen, ze stond naast de fiets en wilde dolgraag naar "de speeltuin en de glijebaan". We gingen naar de speeltuin bij ons om de hoek. Er is een zandbak, een paard op een veer en een brommer, een klimhuis en een glijbaan. Er was helemaal niemand, dus kon Ol lekker van hot naar her en had de speeltuin voor zichzelf. Ze speelde in de zandbak op haar blote voetjes en besloot dat ze van de glijbaan wilde. Ze ging op het randje van de zandbak zitten en vroeg: "Mama helpe? Schoene aan..." Ik zat gehurkt voor haar en maakte haar voetjes een beetje zandvrij en deed haar schoentjes aan. Ol aaide door mijn haar en zei: "hou van jou..." Onbeschrijfelijk zoals dat voelde. Het was de eerste keer dat Ol dat zo tegen mij zei, een ultiem gevoel van geluk. Zo lief..... mijn moederhartje was gevuld.

Een bolderkar en een peuterplasje

Gisteren kwamen Ol en ik laat thuis van een heerlijke dag in Bergen aan Zee. We hebben een dagje bij Opa J. en Oma L. doorgebracht. Rond half elf kwamen we bij hun huis aan. Na een kop koffie besloten we naar het strand te gaan. Het was prachtig weer en het strand is bij hun vandaan maar een kleine tien minuten lopen. Ol kon in de bolderkar die lief en ik vorig jaar voor haar hebben beschilderd. Als een prinses zat ze in haar kar volgeladen met handdoeken en speelgoed. Opa trok de kar en ik liep er achteraan. "Opa...." zei Ol vanuit de kar. "Ja liefje" antwoordde Opa. "Naa de zee, hoge golve". "Ja, we gaan naar het strand met de hoge golven" zei opa. Na een minuut klonk het weer uit de kar: "Opa...?" waarop mijn vader zei: "Ja liefje" en zo ging het bijna de hele wandeling naar het strand. Eenmaal op het strand stond Ol aandachtig te kijken hoe Opa een strandtentje op wilde zetten. Het duurde even, het was ook de eerste keer, maar het lukte. Toen Opa klaar was met het tentje gingen Ol en Opa spelen in de golven en ik keek toe met mijn fototoestel in de aanslag. Heerlijk vond ze het om door Opa opgetild te worden wanneer de golf net iets te hoog voor haar was. "Da komt ie, da komt ie" gilde ze keer op keer. Oma L. kwam al gauw ook naar het strand. Met Oma heeft Ol heel wat zand geschept en emmertjes water gehaald. Toen het tijd was voor een broodje kroop Ol bij Opa in de tent. Ze ging eens lekker op de handdoek naast Opa zitten om daar op die handdoek naast Opa eens een lekker plasje te doen om er vervolgens flink mee te spetteren. Het gezicht van mijn vader! Ik kwam niet meer bij. Ja, ik had eerder in moeten grijpen maar dit was te grappig. Opa strooide wat zand op de handdoek en Ol keek een beetje beteuterd. Na het broodje hebben we de boel weer ingepakt en zijn we terug naar hun huis gegaan. Ol is lekker gaan slapen en na haar slaapje hebben we een zwembadje in de tuin gezet. Mijn vader kreeg de opdracht het badje op te blazen. Dat was een heel erg grappig gezicht. Hij lag in de hangmat met het zwembadje bovenop hem en liep bijna paars aan van het blazen. Ol en ik stonden naast de hangmat en riepen samen: "Go Opa, go Opa, Go!" Ol sprong op en neer en kon haast niet wachten. Toen het badje in het gras stond, begon opa met het vullen van het badje met de tuinslang. Oma liep heen en weer voor emmertjes warm water. Ik zocht in de schuur naar een gietertje en de hond van Opa en Oma lag onverstoorbaar in het gras. Toen ik weer de schuur uitkwam met wat speeltjes stond mijn dochter met haar kleren aan al in het badje. Opa had een verbaasde blik op zijn gezicht. Bijna net zo verbaasd als toen Ol op het strand bij Opa in het strandtentje kroop. Ol heeft heerlijk in het badje gespeeld. We zijn blijven eten en na het eten zijn we naar huis gereden. Het was een heerlijke dag. In de auto dacht ik aan alle kleine gesprekjes die Ol had met haar Opa en Oma. Ze wordt al zo groot. Die gekke en lieve zinnen die ze nu maakt. "Opa? Wa ga je toe?" en "Hajo Oma, kom eens hiej!" of "Goed gedaan mama" was ook een van mijn favorieten van de dag.
Vanmorgen bleek ik van haar een Award te hebben gekregen! Wat een eer! Ik ga eens even broeden op die vijf punten.... jullie lezen het later!

Vamia Melk

Ol heeft de kleine winkelwagentjes bij AH ontdekt. Vorige week was het hoogtepunt van onze dagelijkse boodschappen het feit dat ze in het zitje in het winkelwagentje mocht zitten. Naarstig hield ik de 50 cent muntjes in mijn zak om maar zeker te zijn van een karretje bij AH. Afgelopen week liepen we de AH in en Ollebol greep direct naar een kinderkarretje. "Die mee"... "kom maa mee!" riep ze. In een halve seconde bedacht ik mij dat ze er wel aan toe was. "Nou, kom maar mee dan. Ga jij mama vandaag helpen." "Jaaah. jeuk, jeuk jeuk!" riep Ol uit en liep trots achter haar karretje. Ons eerste ritje samen door de supermarkt ging heel goed. Ol liep rustig door de winkel en accepteerde het bijsturen via de stang met de vlag. Bij de kassa hielp Ol met het uitladen van het karretje. "Hallo kassa, Oljie self" wist ze trots te vertellen. Het afscheid van het karretje viel haar zwaar.
Vandaag had ik de boodschappen snel gedaan zonder Ol, maar toen Ol en ik vanmiddag even naar een blokje om liepen kon ze de verleiding niet weerstaan. "Naa binnuh" zei het kleine meisje en ze wees naar AH. Vastberaden liep ze op de kinderkarretjes af. "Die mee!" keek het meisje vrolijk. Die blik kon ik niet weerstaan, dus voor de tweede keer door Albert Heijn. Ol liep voorop en kwam bij de groente aan: "Zoo, tomate mee, djuive mee" zei het kleine meisje terwijl ze probeerde een pruim in het karretje te leggen. "Nee lief. We hebben geen tomaten nodig en dat is een pruim, geen tomaat." Ol greep haar kar weer en ik stuurde haar bij. "Je mag wel wat kroepoek pakken" zei ik haar. "Jaah, kjoepoep..... ohhh swaaahr" zei Ol die net deed of de kroepoek loodzwaar was. "Kom, we nemen nog een toetje voor papa mee". Ol liep mee "Jeuk, jeuk, jeuk, jeuk!" antwoordde het lieve meidje. Bij de zuivel stond ik even te kijken wat we voor lekker mee konden nemen. "Vamia Melk! Jaah lekkeh!" zei Ol die haar nieuw ontdekte lievelings vla probeerde te pakken van de plank. "Oh, lief die heeft mama al gekocht is niet nodig. Kom, we nemen deze voor papa mee. Leg maar in de kar". Ol deed wat er van haar gevraagd werd. "Kassa!" riep Ol.
Toch knap van zo'n klein meisje dat ze van alle pakken vla, yoghurt en melk, dat ene pak weet te spotten. Sinds vorige week eet Ol vla, we hadden het haar al vaker aangeboden maar ze moest het niet. Tot we een buurmeisje hier hadden, die de vla wist te waarderen. Ol heeft dat goed bekeken en besloot toen dat ook zij vla lekker vond. Ze noemt het alleen geen vanille vla maar vraagt om vamia melk..... best logisch.

Gobsmacked

Is het slim? Is het raar? Is het stout? Is het grappig? Is het vreemd? Wat moet je er nou van vinden wanneer je kind nog geen 22 maanden oud vanuit de tuin je roept bij je voornaam en verdergaat op dringende toon: "Dinner Please..." Wat moet ik daar nou van vinden? En vervolgens zegt ze: "Pasta please, dinner please".

Ik kon even niet heel snel reageren, had ook eerst niet zo een twee drie een idee wat ik daar van moest vinden. Beetje mond vol tanden, gobsmacked zou je kunnen zeggen. Tot ik besloot: ze zegt tenminste 'please' dus ben ik aan het koken geslagen.... pasta dan maar.

En toen het tijd was voor bed zei ik tegen Ollebol: "Liefje, tijd voor bed. We gaan je lekker klaarmaken om naar bedje te gaan". Ol reageerde met: "Eerst op de eland, dan slapen!"..... zucht....het grote onderhandelen is begonnen....

Kak u wel....!

Gisteren gingen Ol en ik een blokje wandelen. Even naar de Etos. We liepen door de winkel en Ol keek haar ogen uit. Alles op ooghoogte was interessant en wilde ze maar wat graag vasthouden. "Ollebol, kijken met je ogen..." zei ik toen ze de snoetendoekjes uit het schap wilde pakken. "Handjes op rjug" vulde Ollebol aan en deed braaf haar handjes op haar rug. Ik pakte een pak Nutrilon en Ol wilde het wel naar de kassa brengen. "Oeh zwaahr" zei Ol maar wilde het niet meer afgeven. "Self doen... kashja bjengen". De dame achter de kassa pakte het pak uit Ol haar handjes. "Zo zo grote meid. Jij helpt mama goed" zie de dame. "Rjohse shjoenen aan" antwoordde Ol. "Wat zeg je?" vroeg de dame achter de kassa geduldig. "Rjohse shjoenen aan" en Ol wees op haar schoentjes. "Ze heeft roze schoenen aan" vertaalde ik voor de dame. "Oh, ja mooi hoor" zei de dame. We betaalden en ik wilde net weglopen toen Ol bleef staan bij de kassa. "Kadootje...." zei Ol met een strak gezicht. "Nee lief, de armbandjes zijn over. Kom we gaan." probeerde ik Ol over te halen die de WK armbandjes in haar geheugen heeft gegrift. "Kadootje..." herhaalde Ol weer. "Ik heb wel iets voor je" antwoordde de dame. Ol kreeg een mooie opblaasbal van Zwitsal van de dame. "Dat is aardig van de mevrouw, wat zeg je dan?" vroeg ik de zeer tevreden Olivia. "Ooh kadootje" zei Ol die helemaal niets anders meer wilde dan naar huis en met de bal spelen. "Ol, wat zeg je dan?" ik kreeg geen antwoord dus probeerde haar te helpen wat compleet overbodig is, want deze kleine dame weet best wat ze hoort te zeggen: "Dank u wel mevrouw, zeggen we dan. Zeg maar: Dank u wel mevrouw". Ol draaide zich om, liep richting de deur en mompelde "Kak u wel vrjouw" en zwaaide met haar handje over haar schouder. "Pardon?" zei de eerder zo geduldige dame achter de kassa. "Ahum, ze probeerde dank u wel mevrouw te zeggen..uh tja... Dank u wel en tot ziens!" Ik versnelde mijn pas en liep gauw achter Ol aan, de winkel uit. Tja ze wil niet altijd meewerken.

Woordeloze Woensdag

"Ohhh mooi jeuk!" zei ukkepuk en liep keer op keer naar de spiegel...