HELP......iemand?

Een blog moet natuurlijk vol met leuke dingen staan, maar vandaag is niet zo'n dag. Ik kan even niet meer, ben even helemaal op. Ollebol slaapt weer vreselijk slecht en dat heeft ze altijd wel gedaan maar nu toch wel heel erg slecht. Daarbij wil ze alleen bij mij zijn als ze wakker wordt. Mijn vriend kan haar niet meer sussen. Als ik dan 's nachts tussen kwart over drie en half vijf op ben en om half acht begint de dag weer, dan ben ik even stuk. Zo zijn onze nachten gegaan de laatste tijd en nu zit ik er helemaal doorheen. Ik heb van alles geprobeerd, nieuwe papjes, andere melk, iets later naar bed, iets korter overdag slapen. Niets werkt. Het lijkt ook niet uit te maken of ze een half uurtje overdag slaapt of anderhalf uur.

Heeft iemand een idee? Een tip? Alsjeblieft, dat zou heel welkom zijn.

Vandaag kon ik alleen maar huilen. Om alles. Niet waar Ol bij is natuurlijk. Ik weet ook wel dat er vast nog vele andere ouders zo zitten en dat het een fase is (die dan al wel 14 maanden duurt) en dat ze straks lekker door zal slapen, maar daar heb ik nu even niets aan. Ik weet ook dat bijna al mijn zinnen in deze log met "ik" beginnen en dat het nu niet om mij gaat....

Kloddertje hier....

En zo kan ik eindeloos bezig zijn....maar langzaam wordt het te veel om in de kamer van Ol op te hangen. Gisteravond ben ik aan het vogeltje begonnen. Met een schuin oog keek ik naar de televisie en voor ik het wist was het weer half twaalf. Dat is dan weer jammer, vooral omdat Ollebol nog steeds 's nachts niet doorslaapt. Wanneer Ol eindelijk slaapt (half negen) ruim ik het huis een beetje op en wil ik altijd nog even wat televisie kijken of iets voor mijzelf doen. Om tien uur naar bed, dat zit er bijna nooit in. Eigen schuld hoor, ik wil te veel doen. Maar wanneer die kleine meid om twee uur zich weer meldt, neem ik mij iedere keer weer voor om morgen toch echt op tijd naar bed te gaan.

Monday, Monday....

Het weekend is weer voorbij en mijn vriend was weer aan het werk. Ik had met een vriendin afgesproken om koffie te gaan drinken om twaalf uur. Olivia in de kinderwagen gezet en ben gaan wandelen richting Westerpark. We waren vroeg dus hebben de we eendjes gevoerd aan de kade. Toen het brood op was, zijn we toch vast naar binnen gegaan. Toen mijn vriendin er was, hebben samen koffie gedronken en veel gepraat over kinderen en bevallingen. Mijn vriendin is over twee weken uitgerekend en het is haar eerste kindje. Terwijl wij het over persen, maandverband, aambeien en nog veel meer nieuwe gespreksonderwerpen voor onze vriendschap hebben, zit Ol braaf in haar kinderwagen, te kijken naar alle mensen om haar heen. Ze lijkt het als een voorstelling te zien, een voorstelling alleen voor haar. Wanneer iemand bukt om iets van de grond te pakken, moet ze vreselijk lachen alsof die persoon kiekeboe met haar speelt. Een vrouw naast ons doet haar laptop dicht en Ol zegt: "Done" en klapt in haar handjes. Olivia zwaait naar de mensen die aan ons tafeltje voorbij gaan en er gaat bijna niemand aan ons voorbij zonder haar over haar bol te aaien. Na een kwartier wil ze echt uit de wagen. Ze ging voor het raam staan en zei: "bbrroem" tegen iedere auto die ze zag. Er kwam een kat binnen en na "Aaaauww" (haar woord voor miauw) te hebben gezegd, gaat ze achter de kat aan. Wanneer we het café verlaten, zit Olivia weer in de kinderwagen. Ze drinkt haar fles met melk en valt lekker in slaap. Nu moet ik blijven lopen.... Ik ben naar het Marnixbad gelopen om ons ouder en kind abonnement te verlengen. Olivia geniet van die zwemlessen en ik ook. Alleen het aan- en uitkleden is echt vreselijk. Daarna ben ik naar het Leidseplein gelopen, om vervolgens het Vondelpark in te gaan. Ik kom veel in het Vondelpark. We voeren de eendjes of gaan naar de schommels van het Groot Melkhuis. Vandaag niet, vandaag slaapt Olivia de hele wandeling. Via het Kattenlaantje heb ik het park verlaten en ben ik weer richting huis gelopen. Olivia werd op de Overtoom wakker. Eenmaal in onze straat is het tijd voor Olivia om even te lopen naast de kinderwagen. Trots loopt ze over de stoep. Ze wijst naar de auto's en naar onze voordeur, maar ze wil nog niet naar binnen. We lopen een paar keer op en neer en dan is het echt tijd om naar binnen te gaan. Thuis herhaalt Olivia steeds hetzelfde woord, het lijkt op schoenen maar ik denk niet dat dat is wat ze wil zeggen. Ik doe mijn best om haar te verstaan, maar het lijkt haar niet uit te maken of ik haar begrijp. Ze loopt door de kamer en wanneer haar papa binnenkomt, is hij haar wereld. Zij ligt nu lekker te slapen en ik denk aan hoe snel het allemaal gaat. In juli begon ze te kruipen, nu loopt ze over de kade en morgen? Morgen mag ik weer haar mama zijn en daar ga ik van genieten.

IDFA

Deze zondagmorgen zat ik al om kwart voor negen op de fiets, op naar Tuschinski. Mijn vader had mij gevraagd om met hem mee te gaan naar "The Best Of IDFA" vandaag. Ik was nog nooit naar dit festival geweest en dit leek mij een hele leuke uitnodiging en altijd leuk om met mijn vader op stap te zijn. Om vijf over negen stond ik voor het hek van Tuschinski en met mij nog een aantal echte filmfans. Mijn vader had gezegd op tijd te komen, dit in verband met de plaatsen. Het werd gauw een stuk drukker en toen mijn vader aan kwam lopen stonden er al een heleboel zenuwachtige mensen, maar ik voorop. Het hek ging open en al gauw stond de hele hal van dit prachtige theater vol met mensen. We waren als een van de eerste in de zaal en hadden een prima plek. Mijn vader had een heerlijke kop koffie voor me gehaald, die had ik wel nodig na weer een onrustige nacht. Dit keer werd Ol om kwart voor twee wakker en viel weer om half drie in slaap. Maar ik kon de slaap maar niet vatten en heb tot half zes liggen draaien. Heerlijk om dan de zondagochtend in dit theater te zitten. We hebben nog even kunnen kletsen voor de eerste film begon.
De eerste film "Colony", over bijenhouders prachtige figuren die je laten zien hoe zij hun geld verdienen en hun problemen met "Colony Collapse Disorder" (bijen die niet meer terugkeren) en de economische crisis.
De tweede film "Iron Crows", vreselijk aangrijpend en met een brok zat ik na afloop in mijn keel. Het gaat over de arbeiders van een scheepskerkhof aan de kust van Bangladesh. Je ziet jongens van 11 jaar werken op hun blote voeten, lassers zonder bescherming en de gevolgen van vreselijke honger. Om stil van te worden, gelukkig was er na deze film pauze en kon ik mijn tranen bedwingen door even naar buiten te gaan. Het is maar net waar je wiegje staat, dat bepaalt je lot zo blijkt maar weer.
De derde film "Six Weeks", de periode die ouders hebben in Polen om zeker te beslissen over het afstaan van hun kind. Wanneer de baby wordt geboren nemen ze hem meteen mee, de moeder mag zich nog binnen zes weken bedenken.
De vierde film "The Cove", over de handel in dolfijnen en de moordpartijen op de dolfijnen in Japan. Ook het dolfijnenvlees dat een hoog kwikgehalte heeft, willen deze Japanners hun kinderen voorzetten. Regelrechte vergiftiging. De trainer van 'Flipper' die zijn fouten probeert recht te zetten en de wereld wil laten zien wat er in Japan aan de hand is. Een hele confronterende documentaire die je gezien moet hebben. Meer over deze film kun je lezen op de site www.savejapandolphins.org
Er waren nog twee film maar het was inmiddels al kwart over drie en mijn sma (de vrouw van mijn vader) zou de middag komen kijken. Dus ik ben weer op de fiets gestapt naar huis. Wanneer ik door de voordeur het huis binnenga, hoor ik ukkepuk al: "mama" roepen. Ze staat voor mij in haar pietenpak en met haar armpjes gestrekt. Heerlijk dat haar wieg in ons land staat en wij haar hier mogen opvoeden en haar een leven kunnen geven.
Je kan nog trailers van films bekijken op de site van IDFA

Vaccinatie

Het ene moment weet je wat te doen en het volgende moment zit je samen op de bank om alles nog een keer door te nemen. Nog een keertje om samen te praten en zeker te weten dat we er gelijk over denken. Zo zaten wij gisteravond tot half twee 's nachts nog op de bank te praten over de vaccinatieronde waar Olivia voor is uitgenodigd. Na uren praten, nog maar een keer Pendemrix opzoeken via Google en de site van GlaxoSmithKline weer bekijken en nog een keer praten. Ik had de verslagen gelezen over de vaccinaties in Zweden. Alle brochures gelezen en alle mogelijke sites bekeken. Het blijft moeilijk. Een keuze maken voor jezelf lijkt zo gedaan maar een keuze maken "voor" haar.... dat is even anders.
Lagen we eindelijk te slapen, werd onze kleine dame om drie uur al wakker. Op zo'n moment sleep ik mij uit bed, de trap op en probeer geen licht aan te doen in de hoop dat ik dan weer vlot in slaap zal vallen. Helaas, ze wilde maar niet gaan slapen. Ik heb haar ingestopt en toegezongen, naast haar bedje gezeten, haar laten huilen, maar toen ik de tijd door zag tikken en het vier uur was heb ik het opgegeven. Ik heb haar bij ons in bed genomen. Ik weet het, not done! Maar ik was zo moe en het lijkt of de nachten steeds korter worden. En ik stelde mijzelf gerust door te zeggen: ze moet toch goed slapen voor ze een prik krijgt....
Aan het begin van de middag moesten wij ons melden bij de Rai. Samen met een heleboel andere moeders, vaders en kinderen verzamelden wij ons bij ingang K en liepen wij door de grote hal. Langs de mensen die ons vertelden waar wij in de rij aan moesten sluiten. Ik kwam buren tegen die foto's maakten van elkaar, "a kodak moment". Tijdens het wachten werden we toegezongen door een dame en een heer met gitaar. Ol keek aandachtig naar het koppel en hield haar aap goed vast. Aap is een van haar favoriete knuffels en gaat mee wanneer nodig. Olivia heeft aap ooit zelf in V&D gespot en dat leek liefde op het eerste gezicht. De rij in de Rai viel mij mee. Na een klein kwartier stonden we in de tweede rij voor het pikmoment. Eenmaal aan de beurt ging het heel erg snel. Aan het tafeltje zaten drie mensen. Een dame die de vaccins klaarzetten, een dame die het vaccin toedient en een heer die Olivia op zijn schoot nam. De dame stak de naald in haar arm en Ol keek naar de naald. Ze huilde niet, maar toen het vaccin werd toegediend werd ze boos. Voor twee hele minuten heeft ze heel hard gehuild en toen was het over. Ze kreeg een appel en een vlag en we gingen weer naar buiten. Mijn vriend kwam ons halen met de auto. Op de terugweg zijn we nog via de Cornelis Schuytstraat gereden, naar "Organic Food for You". Daar verkopen ze de de fruit- en groentehapjes van Ella's Kitchen die Ol zo lekker vindt. En koekjes van Organix, allemaal hele gezonde en verantwoorde tussendoortjes en biologisch. Voor het geval ze een beetje hangerig wordt en mijn eten niet wil eten, heb ik iets lekkers in huis voor mijn dappere meisje.

Mexicaanse Griep

De was in opgehangen, een nieuwe zit in de trommel, de vaatwasser is uitgeruimd, Nespresso is besteld en Ol ligt lekker te slapen.... dus even tijd voor mijzelf. Nou ja, tijd om andere dingen te doen. Ik heb de brief voor de oproep van de vaccinatie nog maar een keer gelezen. Morgen is Ol uitgenodigd om te komen. Wij willen haar wel laten vaccineren. Als ik zo om mij heen vraag, zijn er maar weinig mensen die het niet laten doen. Toch is het best griezelig. Wanneer is de laatste keer geweest dat er hele bevolkingsgroepen werden opgeroepen om zich te laten vaccineren? De vogelgriep? Dat ging toen niet door. Ik weet het niet hoor, ik vind het maar een nare en zeer vage griep. Wanneer je het web door probeert te komen op zoek naar informatie, lijkt het allemaal erg vaag te zijn. Het RIVM lijkt iedereen rustig te willen houden en geeft wel wat aan informatie maar lang niet alles, zo lijkt het. Morgen moet Ol in de RAI zijn voor haar prik, de eerste prik die ze in haar arm zal krijgen. Ik sprak een kennis die bij de GGD werkt. Zij vertelde dat het bijna een Efteling-ervaring zal zijn, wat de rijen betreft dan. En na het eindeloze wachten is er geen leuke rit of Sprookjesbos. Nee, een dame of heer die je mooie kindje prikt en daar sta je dan met een klein hoopje geschrokken mens. Ik ben nooit goed met naalden, zelf ben ik als de dood voor die dingen maar wat moet dat moet. Ben benieuwd hoe het zal zijn, al die mensen in een grote hal. Als ze het niet hebben, lopen ze het daar vast op! Ik sprak een vriendin van mij die net zwanger is, voor haar ook een grote vraag of zij zich moet laten vaccineren. Mij lijkt het wel belangrijk om dat te doen, maar zij is bang voor de eventuele gevaren voor het ongeboren kindje, eventuele bijwerkingen. Ik geloof niet dat de overheid over zou gaan tot zo'n grootscheepse actie als ze niet de zekerheid hebben dat het vaccin in orde is. Dat zeg ik nu wel, maar ik zou wel wachten met zwanger worden tot deze griepgolf wat voorbij is.
Mijn vriend wil graag een tweede kindje, maar ik ben er nog niet aan toe. Soms weet ik niet of ik er ooit wel echt aan toe zal zijn. Nu kan ik al mijn moederliefde kwijt aan Olivia en focus ik mij helemaal op haar. Niet dat ik niet weet dat ze daar later helemaal geen behoefte aan heeft. Ik weet ook dat het leuker is voor haar om een broertje of zusje te hebben. Zelf heb ik een broertje en een zusje en hett is wel heel erg fijn om deze twee mensen in mijn leven te hebben. Ik gun het Ol ook om iemand om zich heen te hebben bij wie ze altijd terecht kan. Iemand om mee te sparren en ruzie te maken en om mee te spelen en iemand om over haar ouders bij te klagen...... en iemand om gewoon van te houden.
Vanmorgen heel vroeg (half 6!) was kleine ukkepuk al wakker. Ik kon nog niet echt wakker zijn dus heb haar in ons bed gelegd, tussen ons in. Daar lag ze met een grote speen in haar mond te lachen en met haar wijsvinger op mijn neus te drukken en dan mompelt ze: "beeb". Ik kan dan alleen maar lachen en hopen dat ze wel weer zal gaan slapen. Dat heeft ze ook gedaan, tot negen uur! Wauw ik was helemaal uitgeslapen! Niet dat half zes de eerste keer was dat ze mij wakker maakte, om twee uur heb ik haar ook al eens moeten uitleggen dat het nog nacht was. Hoe die kleintjes toch aan al die energie komen? Ik weet het niet, in Albert Heijn heeft ze de hele tijd met haar nieuwe nep telefoon haar papa gebeld. Zo schattig, ze houdt de telefoon bij haar oor en zegt: "Ao, daddy". Thuis verstopt ze zich achter de gordijnen en komt weer voor mij staan met haar armpjes gespreid en zegt: "Haha" en klapt daarna in haar handjes. Spelen kan ze altijd en vol overgave. Ze loopt ook vaak naar mij toe en legt haar hoofdje op mijn schoot of geeft mij een kus, dan smelt ik en maakt het mij niet uit hoe veel of hoe weinig slaap ik heb gehad.