Griepprik

Ze is onder haar bed gekropen, helemaal tegen de muur. Ze huilt, ze is boos, ze gilt het uit. "Ik wil geen prik! Ik ga niet, horen jullie mij! Zeg.. het.. af! Ik vind het stom!" Ik zit op de grond in de kamer van onze grote meid. Ik heb haar net verteld dat we zo naar de huisarts gaan voor haar jaarlijkse griepprik. En daar heeft zij, overduidelijk en terecht, geen behoefte aan. Ik probeer in mijn stem geen emotie te laten horen, maar ik vind het vreselijk om haar zo te zien. "Kom lieverd, je hebt nog tijd om even te spelen. Ik roep je als we gaan. Kom op!" Ik help haar om onder het bed vandaan te komen. Grote betraande ogen kijken mij aan "Ik vind het stom. Ik wil net zo zijn als andere kinderen. Ik wil geen spierziekte hebben..." ze begraaft haar gezicht in mijn trui. "Dat snap ik. Ik zou ook willen dat je geen spierziekte had. Maar weet je? Je bent precies zoals ik gehoopt had... Je bent lief, grappig, mooi, slim en stoer. Die spierziekte vind ik ook stom maar dat ben jij niet, dat heb jij." Ze kijkt me aan "Echt? Ben ik echt zoals je gehoopt had?" "Ja.. je maakt ons aan het lachen, je bent een lieve zus, de bent een boef, je bent slim, leuk, stout en mooi alles bij elkaar maakt jou!" Ze zucht, staat op en zegt: "Ik ga tekenen, roep je als we weg moeten?" Ze loopt de woonkamer in en zit al snel te tekenen. Even later is het tijd om naar de dokter te gaan. "Ik ben zo terug, ik kom zo weer spelen. Ik ben even naar de dokter voor een piep klein prikje...." hoorde ik haar zeggen tegen haar kleine zus. Stoer trok ze haar jas aan en liep met mij naar de auto. "Mam?" zei ze op weg naar buiten. "Ja?" antwoordde ik. "Ik heb een tekening voor de dokter gemaakt en in je tas gestopt, niet vergeten he?!" Ik til haar in de auto en we rijden naar de huisarts. Daar aangekomen til ik haar in haar rolstoeltje en geef haar haar oproepkaart in haar kleine handjes. "Wat is dat?" vraagt ze. "De brief van de dokter, dat hij een griepprik voor je klaar heeft liggen. Die hebben ze nodig. Geef jij die?" Twee blauwe ogen kijken mij aan en ze knikt. "Ik mag de brief geven, ik mag de brief geven..."hoor ik zachtjes als een liedje. Eenmaal binnen geeft ze stoer de brief af en we gaan een kamertje binnen. Dan slaat de bui van mijn dappere meid om. Gehuil vanuit haar tenen, haar blauwe ogen vullen zich met tranen. Het gehuil wordt steeds harder. "Mama..... mama.... haal mij hier weg. Ik wil niet, niet nu... Ik komt zaterdag weer terug, niet nu!" Ze pakt mij stevig beet. "Ik wil geen prik!" gilt ze uit. Ik heb haar op schoot en houd haar goed vast. "Kijk mij aan. Even rustig worden. De prik is zo voorbij en is niet leuk maar ook niet heel erg. Je mag zeggen hoe je het wilt, maar het gaan gebeuren. Wil je op mijn schoot blijven zitten? Heb je al bedacht in welke arm je het wilt?" "Ik wil het in links... want ik ben rechts" zegt ze met een klein stemmetje. "Oke, dat is goed." Ik doe haar vest uit en ze zet het weer op een gillen. "Neeeeee, niet doen!" en toen was het al gedaan. "Is het al klaar?" vroeg ze... "Ja, helemaal klaar" antwoordde ik. "Was het heel erg?" vroeg ik. "Nee.... niet heel erg maar wel stom." Ze koos een sticker uit en we speelden nog even in de wachtkamer met de letters. Eenmaal thuis ging ze lekker spelen. Voor het slapen zit ik nog even bij haar op bed. We bespreken de dag samen. "Vandaag was een leuke dag, maar die prik vond ik echt heel erg stom..." zegt ze met slaperige oogjes. "Dat snap ik" antwoord ik. "Ga maar lekker slapen, morgen een nieuwe dag". Ze draait zich naar mij om en zegt "Mama... ik wil je wat vragen" Ik aai haar over haar blonde haren "Wat wil je vragen?" Ze speelt met haar vingers en vraagt "Mama, waarom heb ik een spierziekte?..."

Met de gordijnen dicht

Er zijn wel eens dagen waarop je de gordijnen weer sluit en je de wereld even niet toe wilt laten. Vandaag was zo'n dag waarop ik het even niet aankon, zo'n dag waarop ik op mijn tenen in de zee stond. Ukkepuk werd wakker met een grote snottebel en wat verhoging. Het is vast een gewone verkoudheid maar meteen pak ik de bijsluiter van haar laatste vaccinatie erbij. Haar meest recente vaccinatie kreeg ze afgelopen vrijdag. Ze moest ingeent worden en Olivia voelde het aankomen. Ik haalde de vaccinatie op bij de apotheker en we fietste naar de huisarts. Nog voor we de praktijk binnen waren, begon mijn kleine meisje al te huilen. Grote tranen rolden over haar wangen. Ze smeekte mij, echt smeken was het. "Mama, nee.... alsjeblieft niet een prik... alsjeblieft..." klonk het door de hele praktijk. Ol zat bij mij op schoot met haar betraande gezicht in mijn borst begraven. Ze keek op en twee grote blauwe ogen keken mij strak aan. Haar wangetjes helemaal rood en haar haren door de war. "Niet doen mama, niet en prik mama..." Ik probeerde haar te troosten. Ik fluisterde in haar oor: "Het is zo over. Het is om Ollebol sterk te houden. Het valt allemaal mee, mama is bij je." Het wilde niet helpen. De huisarts kwam ons halen en Olivia begon nog harder te huilen. In de kamer bleef ze huilen. Ze klampte zich aan mij vast. "Kom liefje, het is zo over" probeerde ik weer. Ik overlegde met de huisarts waar ze zou prikken. Liever niet in haar bovenbeen omdat ze al last heeft van die spieren, meer last dan van haar arm. Ik had gelezen dat er niet in de spier geprikt hoefde te worden, dat onderhuids ook prima was. Dus liever in haar bovenarm en dan onderhuids. De huisarts vond het prima. Ze maakte de vaccinatie klaar en ik trok Ukkepuk haar vestje uit. "Nee, niet mijn vest uit.... niet doen mama... niet prikken.... mijn vest aan!" Ik brak. Het is nu al de zoveelste keer dat ik haar moet 'dwingen', ik wil ook geen prikken meer, ook geen onderzoeken meer, ook geen dokters meer. Ik probeerde mijn stem rustig te houden en knuffelde Ollebol. "Het is een klein prikje en zo over. Deze dokter helpt jou. Kom sterke meid, heel eventjes maar. Je doet het heel erg goed." De tranen rolden nu ook over mijn wangen. De stagiaire van de huisarts keek vol medelijden naar dit tafereel. De huisarts liet mij Ol vasthouden en nam haar armpje. De prik was zo voorbij, maar de tranen van Ol nog niet. "Mama, ben ik oke?" snikte ze met vragende blauwe ogen. "Ja lieverd, je bent heel erg oke. Goed gedaan." Ze wilde meteen weg, maar natuurlijk wilde ze wel een sticker. Met trillende handjes pakte ze de stickers aan. Het waren er twee. Ik verontschuldigde mij voor mijn tranen en raapte onze spullen weer bij elkaar. "Kom dappere meid, dat heb je goed gedaan. Ik ben trots op je." zei ik tegen mijn kleine meisje. "Wat wil je nu gaan doen? Wil je naar de bakker? Het is lunchtijd.... wat wil je eten" vroeg ik haar. "Ja, naar de bakker... een stoepstengel..." antwoordde Ollebol en ze ging verder "...toen was ik verdrietig en toen was ik oke..." ze begon weer te huilen. "Kom liefje, we drogen je tranen en mag je zelf de bakker om een soepstengel vragen." Ik stapte op de fiets en ging vlot naar haar favoriete bakker. Eenmaal in de bakkerij tilde ik haar op. "Mag ik een stoepstengel alsjeblieft?" vroeg mijn dappere meid aan de bakker. "Mag het ook een kaasstengel zijn? En wil je die in een zakje?" vroeg de aardige mevrouw. "Ja, dank je wel" en ze nam de kaasstengel met twee trillende handjes aan. Ik had de stengel nog niet betaald of er werd al een lekkere grote hap genomen. Ol at de stengel achterop de fiets. "Mmmmmmmm... ik ben oke" hoorde ik achter mij. Twee weken voor deze vaccinatie was ze ook een hele middag in het ziekenhuis voor onderzoeken. Olivia is een enorme vechter. De stickertjes van de ECG probeerde ze wild van zich af te trekken. Het bloedonderzoek dat gedaan moest worden, wilde ook niet vlotten. De zuster zocht onderhuids naar haar adertje, Ol moest door vier personen vastgehouden worden. Olivia heeft ook die dag heel wat tranen gelaten. Ook die dag heb ik heel wat verhaaltjes verteld en liedjes gezongen. Ook die dag vertelde ik haar dat de dokters haar helpen, ook die dag vertelde ik haar dat ze zo dapper is en dat het zo over zal zijn. Ook die dag zei ik haar, net als iedere dag, dat ik trots op haar ben.

De Tweede Ronde

Vanmorgen was het zover, de tweede ronde. Ol weer in de auto gezet en naar de Rai gereden voor haar tweede vaccinatie. Toen we aankwamen bleek al gauw dat het heel rustig was. Er stonden twee mannen in glitterpakken te zingen en te dansen om de wachtende mensen te vermaken, helaas (voor deze heren) ontbraken de wachtende mensen. Omdat Olivia vorige week ziek was en vanmorgen haar temperatuur nog 37,5 C was, nog even naar de informatiebalie gegaan. Daar werd meteen een thermometer in haar oor gepropt en Ol zetten het op een gillen. Arme Ol, die zagen we allebij niet aankomen. Ze was nog niet bijgekomen of ze kreeg haar prik al in haar armpje. Nog meer gehuil en ze was heel erg boos. Ik probeerde haar af te leiden door te vragen waar alle kindjes waren en of ze ook ballonnen zag. Boos en huilend liep ze in het rond en wees de kindjes aan en de ballonnen:"daaaa", snikte ze. Ik had een knuffeltje meegenomen, maar ook die was niet goedgenoeg. Een stukje fruit wilde ze wel, maar half. Eenmaal in de auto leek ze weer rustiger, maar nog steeds een beetje verdrietig. Thuis was het al gauw weer goed. Ze heeft lekker in haar tent gespeeld en met haar lego-auto door de kamer gereden. Ook deed ze eindelijk een dut tussen de middag. Die leek ze de laatste dagen niet meer te willen doen. Drie dagen lang heeft ze overdag helemaal niet geslapen. Onbegrijpelijk, ze is toch nog veel te jong om die dut over te slaan? Misschien komt het door haar kies. Ze krijgt al een kiesje en dat zal wel pijn doen. Vanavond wilde ze ook maar niet gaan slapen. Het zal ook de vaccinatie zijn, haar temperatuur ging ook omhoog. Ik heb haar een paracetamol gegeven. Morgen gaan Ollebol en ik naar Bergen aan Zee, lekker een paar dagen uitwaaien. Mijn vriend blijft in Amsterdam, hij moet werken en we krijgen de buitenschilder. De voordeur en de ramen aan de voorzijde moeten geschilderd worden en dus moeten alle ramen en de voordeur twee dagen openstaan. Dat zie ik dus niet zitten met die kleine hummel, dus wij gaan lekker samen weg. Samen naar Bergen aan Zee, lekker uitwaaien aan het strand!

It's a boy!

Mijn vriendin is zondagochtend bevallen van een gezonde zoon: Max. Ze ligt nog in het ziekenhuis omdat het toch een keizersnede is geworden. Ik zou morgen bij haar op bezoek gaan, maar wij zijn verkouden en ik wil die kleine man niet meteen met een verkoudheid opzadelen. Hoop ze wel gauw te zien, even samen kletsen en genieten van haar kleine jongen.

Morgen gaan we ook weer naar de Rai voor de tweede vaccinatieronde tegen de Mexicaanse Griep. Hoop dat ze het weer goed zal doorstaan.

Vaccinatie

Het ene moment weet je wat te doen en het volgende moment zit je samen op de bank om alles nog een keer door te nemen. Nog een keertje om samen te praten en zeker te weten dat we er gelijk over denken. Zo zaten wij gisteravond tot half twee 's nachts nog op de bank te praten over de vaccinatieronde waar Olivia voor is uitgenodigd. Na uren praten, nog maar een keer Pendemrix opzoeken via Google en de site van GlaxoSmithKline weer bekijken en nog een keer praten. Ik had de verslagen gelezen over de vaccinaties in Zweden. Alle brochures gelezen en alle mogelijke sites bekeken. Het blijft moeilijk. Een keuze maken voor jezelf lijkt zo gedaan maar een keuze maken "voor" haar.... dat is even anders.
Lagen we eindelijk te slapen, werd onze kleine dame om drie uur al wakker. Op zo'n moment sleep ik mij uit bed, de trap op en probeer geen licht aan te doen in de hoop dat ik dan weer vlot in slaap zal vallen. Helaas, ze wilde maar niet gaan slapen. Ik heb haar ingestopt en toegezongen, naast haar bedje gezeten, haar laten huilen, maar toen ik de tijd door zag tikken en het vier uur was heb ik het opgegeven. Ik heb haar bij ons in bed genomen. Ik weet het, not done! Maar ik was zo moe en het lijkt of de nachten steeds korter worden. En ik stelde mijzelf gerust door te zeggen: ze moet toch goed slapen voor ze een prik krijgt....
Aan het begin van de middag moesten wij ons melden bij de Rai. Samen met een heleboel andere moeders, vaders en kinderen verzamelden wij ons bij ingang K en liepen wij door de grote hal. Langs de mensen die ons vertelden waar wij in de rij aan moesten sluiten. Ik kwam buren tegen die foto's maakten van elkaar, "a kodak moment". Tijdens het wachten werden we toegezongen door een dame en een heer met gitaar. Ol keek aandachtig naar het koppel en hield haar aap goed vast. Aap is een van haar favoriete knuffels en gaat mee wanneer nodig. Olivia heeft aap ooit zelf in V&D gespot en dat leek liefde op het eerste gezicht. De rij in de Rai viel mij mee. Na een klein kwartier stonden we in de tweede rij voor het pikmoment. Eenmaal aan de beurt ging het heel erg snel. Aan het tafeltje zaten drie mensen. Een dame die de vaccins klaarzetten, een dame die het vaccin toedient en een heer die Olivia op zijn schoot nam. De dame stak de naald in haar arm en Ol keek naar de naald. Ze huilde niet, maar toen het vaccin werd toegediend werd ze boos. Voor twee hele minuten heeft ze heel hard gehuild en toen was het over. Ze kreeg een appel en een vlag en we gingen weer naar buiten. Mijn vriend kwam ons halen met de auto. Op de terugweg zijn we nog via de Cornelis Schuytstraat gereden, naar "Organic Food for You". Daar verkopen ze de de fruit- en groentehapjes van Ella's Kitchen die Ol zo lekker vindt. En koekjes van Organix, allemaal hele gezonde en verantwoorde tussendoortjes en biologisch. Voor het geval ze een beetje hangerig wordt en mijn eten niet wil eten, heb ik iets lekkers in huis voor mijn dappere meisje.

Mexicaanse Griep

De was in opgehangen, een nieuwe zit in de trommel, de vaatwasser is uitgeruimd, Nespresso is besteld en Ol ligt lekker te slapen.... dus even tijd voor mijzelf. Nou ja, tijd om andere dingen te doen. Ik heb de brief voor de oproep van de vaccinatie nog maar een keer gelezen. Morgen is Ol uitgenodigd om te komen. Wij willen haar wel laten vaccineren. Als ik zo om mij heen vraag, zijn er maar weinig mensen die het niet laten doen. Toch is het best griezelig. Wanneer is de laatste keer geweest dat er hele bevolkingsgroepen werden opgeroepen om zich te laten vaccineren? De vogelgriep? Dat ging toen niet door. Ik weet het niet hoor, ik vind het maar een nare en zeer vage griep. Wanneer je het web door probeert te komen op zoek naar informatie, lijkt het allemaal erg vaag te zijn. Het RIVM lijkt iedereen rustig te willen houden en geeft wel wat aan informatie maar lang niet alles, zo lijkt het. Morgen moet Ol in de RAI zijn voor haar prik, de eerste prik die ze in haar arm zal krijgen. Ik sprak een kennis die bij de GGD werkt. Zij vertelde dat het bijna een Efteling-ervaring zal zijn, wat de rijen betreft dan. En na het eindeloze wachten is er geen leuke rit of Sprookjesbos. Nee, een dame of heer die je mooie kindje prikt en daar sta je dan met een klein hoopje geschrokken mens. Ik ben nooit goed met naalden, zelf ben ik als de dood voor die dingen maar wat moet dat moet. Ben benieuwd hoe het zal zijn, al die mensen in een grote hal. Als ze het niet hebben, lopen ze het daar vast op! Ik sprak een vriendin van mij die net zwanger is, voor haar ook een grote vraag of zij zich moet laten vaccineren. Mij lijkt het wel belangrijk om dat te doen, maar zij is bang voor de eventuele gevaren voor het ongeboren kindje, eventuele bijwerkingen. Ik geloof niet dat de overheid over zou gaan tot zo'n grootscheepse actie als ze niet de zekerheid hebben dat het vaccin in orde is. Dat zeg ik nu wel, maar ik zou wel wachten met zwanger worden tot deze griepgolf wat voorbij is.
Mijn vriend wil graag een tweede kindje, maar ik ben er nog niet aan toe. Soms weet ik niet of ik er ooit wel echt aan toe zal zijn. Nu kan ik al mijn moederliefde kwijt aan Olivia en focus ik mij helemaal op haar. Niet dat ik niet weet dat ze daar later helemaal geen behoefte aan heeft. Ik weet ook dat het leuker is voor haar om een broertje of zusje te hebben. Zelf heb ik een broertje en een zusje en hett is wel heel erg fijn om deze twee mensen in mijn leven te hebben. Ik gun het Ol ook om iemand om zich heen te hebben bij wie ze altijd terecht kan. Iemand om mee te sparren en ruzie te maken en om mee te spelen en iemand om over haar ouders bij te klagen...... en iemand om gewoon van te houden.
Vanmorgen heel vroeg (half 6!) was kleine ukkepuk al wakker. Ik kon nog niet echt wakker zijn dus heb haar in ons bed gelegd, tussen ons in. Daar lag ze met een grote speen in haar mond te lachen en met haar wijsvinger op mijn neus te drukken en dan mompelt ze: "beeb". Ik kan dan alleen maar lachen en hopen dat ze wel weer zal gaan slapen. Dat heeft ze ook gedaan, tot negen uur! Wauw ik was helemaal uitgeslapen! Niet dat half zes de eerste keer was dat ze mij wakker maakte, om twee uur heb ik haar ook al eens moeten uitleggen dat het nog nacht was. Hoe die kleintjes toch aan al die energie komen? Ik weet het niet, in Albert Heijn heeft ze de hele tijd met haar nieuwe nep telefoon haar papa gebeld. Zo schattig, ze houdt de telefoon bij haar oor en zegt: "Ao, daddy". Thuis verstopt ze zich achter de gordijnen en komt weer voor mij staan met haar armpjes gespreid en zegt: "Haha" en klapt daarna in haar handjes. Spelen kan ze altijd en vol overgave. Ze loopt ook vaak naar mij toe en legt haar hoofdje op mijn schoot of geeft mij een kus, dan smelt ik en maakt het mij niet uit hoe veel of hoe weinig slaap ik heb gehad.