Het is oké Mama....

We zijn terug uit Londen. Afgelopen donderdagmiddag vertrokken we met het vliegtuig. Het was Olivia's eerste vliegreis en ze vond het geweldig. Behalve het moment waarop we de koffer afgaven bij het inchecken, dat was drama. "Waar gaat Papa's koffer naar toe?" en "Dat is Papa's koffer!" Olivia weet heel goed wat van haar is, wat van Papa is en wat van Mama is en zodra iets van ons weggaat is dat in haar ogen niet goed. Vrijdag hebben we in Londen 'Great Ormond Street Hospital' bezocht. Het was een hele dag in het ziekenhuis. We hebben gesproken met artsen, fysiotherapeuten en 'de professor'. We hebben tips gekregen en informatie die we eerder niet hadden. Olivia moet ingeënt worden tegen de griep, maar ook tegen andere kinderziektes zoals de waterpokken. Het is voor haar heel belangrijk dat ze die ziektes niet krijgt. Wanneer ze ze wel zou krijgen, kan ze sneller achteruitgaan. Daarnaast hebben ze ons verteld over de ontwikkelingen in de wereld. Ze zijn er nog lang niet, maar er zijn mensen die er druk mee bezig zijn en de professor houdt hoop en werkt er zelf ook aan. We verlieten het ziekenhuis aan het einde van de dag en liepen door de regen, op zoek naar een boekhandel. Ik moest en zou een boekje voor Ol kopen om aan haar voor te lezen. Ze was de hele dag zo lief geweest tussen al die vreemde mensen. Mijn tranen kwamen al op zodra we buiten stonden maar ik wist ze op te houden tot 's avonds in bad, toen liet ik mijn tranen de vrije loop. Na het bezoek drong het tot mij door: ik kan het niet meer ontkennen. Het is zo, het wordt niet beter. We waren nu bij "de specialisten" geweest, dus waar kunnen we nu nog heen? Nu is het afwachten tot een hele slimme man of vrouw ontdekt hoe hij of zij dit probleem kan oplossen. Zaterdag vlogen we pas 's middags terug, dus konden we nog even samen Londen in. We hebben koffie gedronken in Covent Garden en leuke kleertjes voor Ollebol gekocht bij de Gap. Voor mijzelf heb ik een heerlijk tijdschrift gekocht 'House Beautiful'. De terugreis ging ook heel goed. Ol was dit keer iets onrustiger in het vliegtuig, maar deed het wederom geweldig.

Nu we terug zijn, ben ik weer helemaal van de kaart. Ik heb weer mijn huilbuien en zo af en toe vreselijke paniek. Ik was gisteren compleet in de war door alle emoties. Ik laat het meestal niet aan Ol merken, maar gisteren zat ik in de gang te huilen en stond ze opeens naast me. Ze legde haar handje op mijn schouder en vroeg: "Wat is er aan de hand Mama?" Ik realiseerde mij dat ik mijzelf bij elkaar moest rapen. Het is niet juist dat zij mij moet troosten. Ik vertelde haar dat mama
een beetje verdrietig was maar dat het al over was. Waarop ze zei: "Het is oké Mama...." en toen liep ze weer naar haar speelgoed in de woonkamer. Ik kan mijzelf wel weer oppakken, het is alleen soms net alsof ik op mijn tenen in de zee sta. Wanneer er dan een golf komt, kan ik geen adem meer halen en dat zijn de momenten waarop ik de tranen niet kan stoppen.

Woordeloze Woensdag (niet helemaal woordeloos)

Vanmorgen wilde Olivia graag haar verjaardagskroon van de plank. "Zo! Nu ben ik jarig... Waar is mijn taart?" vroeg het kleine meisje triomfantelijk. Tja echt jarig is ze pas in september, dus nog maar even geen echte taart vandaag.

Lekker dagje...

Vandaag zijn we, net als elke maandagochtend, naar het zwembad geweest. Ol zwemt al aardig een stukje met haar vleugeltjes maar kan soms ook zo lekker aan mijn badpak hangen... dat zijn van die momenten dat ik haar vriendelijk doch dringend moeten verzoeken Mama niet helemaal uit te kleden in het openbaar. Vreemd verzoek, maar heel belangrijk. Nadat ik de battle-of-the-mums in de kleedkamer had verloren en dus als laatste de kleedkamer verliet, kwam ik met een rood aangelopen hoofd boven. Blij dat daar Oma F. ons stond op te wachten bij de uitgang. Ik was daar wel even aan toe. Een middagje met Oma is soms toch een beetje uitblazen. We hebben over de Westermarkt gelopen en zijn zo via de Noordermarkt naar de Haarlemmerstraat gegaan om een broodje te eten. Ol was nog wakker en was helemaal niet van plan om ook maar een heel klein dutje te gaan doen nu Oma bij haar was. Dus ze zat lekker bij ons aan tafel en genoot van een sapje en een hapje van onze borden. Na de lunch zijn we door de haarlemmerdijk gelopen, winkeltje in en winkeltje uit. Ik moet zeggen: ik vergeet deze straat altijd en het is echt een hele leuke winkelstraat. Ik heb mijzelf getrakteerd op een nieuwe portemonnee bij Cellarrich. Een mooie goud leren knip met twee vakken: een voor het geld en een voor de kaartjes. Die neem ik mee naar Londen. Olivia heeft van Oma een Dinosaurus gekregen voor de trip. Ze mocht kiezen tussen een dino met bloemetje of een dino met camouflage.... mijn dochter koos natuurlijk de camouflage dino en de bloemetjes moesten weer weg. We hebben het geslenter nog even doorgezet en zijn uiteindelijk samen naar het centraal station gelopen, Oma op de trein en wij met de tram naar huis. Deze week gaan we naar Londen om met Olivia naar een specialist te gaan. Nu hebben we allebij een leukje om mee te nemen. Dat heb je soms nodig...

Vlindertak

Kijk nou, de Smartie-bal hangt nog!