Deur van de wind

Het is tien over acht vanmorgen als ik met de meisjes naar buiten ga, het is tijd om naar school te gaan. Onze kleinste kijkt verbaasd om zich heen wanneer ze buiten staat.... alles is wit. "Kijk allus wit!" roept ze verbaasd. "Dat is mist..." zegt Uk die geduldig staat te wachten. "Mist?" vraagt haar kleine zusje. "Jaha.... mist..." zegt Uk "Geen wind" gaat haar kleine zus verder. "Nee, geen wind maar mist" zegt Uk. Ik zet de rolstoel voor Uk klaar. Het is een leenstoel, want die van haar moest een paar dagen voor reparatie naar de werkplaats. Gelukkig konden we er een lenen. Maar deze is wel zwaar en niet zo makkelijk voor Uk als haar eigen stoel. Ze kan er niet zelf in of uit, dan heeft ze hulp nodig. Maar ze moppert niet en is blij dat ze wielen heeft. Als Uk in de stoel zit en ze haar kleine zusje een hand geeft, beginnen we te lopen. School is letterlijk om de hoek. Als we het pad af komen, loopt er een man met zijn hondje voorbij. "Kijk uhn hondje!.... Daahaag hondje...."Zegt de kleine meid. De man groet ons vriendelijk en het hondje piest tegen onze heg aan. We steken de weg over, het is helemaal stil op straat. We zien weinig. De mist is erg dik. Dan komt er een fietser ons tegemoet. "Ik sie geen fiets... fiets is wit!"Zegt onze kleine meid. "Mist! De deur van de wind!" kletst ze wijs verder. "De deur van de wind?" vragen Uk en ik in koor. "Bedoel je niet de deur van de wolk?" vraag ik. "Nee" zegt de kleine meid "de deur van de wind!" Gelijk heeft ze. De mist is als een deur van de wind. Als het mist, waait het niet. Dus achter de mist is de wind, de deur van de wind. Kinderlogica? Heel logisch!

Handicare

Uk is toe aan toiletsteunen. Ze heeft er zelf om gevraagd, het voelt alsof ze voorover kiept zegt ze of dat ze valt, ze wil meer steun. Bij de gemeente hebben we een aanvraag gedaan en al gauw werd het PGB toegezegd om de toiletsteunen aan te schaffen. Door een foutje intern heeft het wel ruim twee maanden geduurd voordat het er ook echt was. We hadden al een offerte opgevraagd om het PGB aan te vragen en dus konden de beugels meteen besteld worden. Wat is er veel keus, plastic, staal, rvs, wit, chroom, opklapbaar of niet, met toiletrolhouder of zonder.... maar een ding hebben ze allemaal gemeen: mooi zijn ze niet. Gisteren ben ik de beugels gaan halen. Zo'n aanvraag bij de gemeente en de hele weg naar zo'n product toe is niet simpel. Dus met een dubbel gevoel liep ik de winkel uit met twee grote "Handicare" dozen. Tevreden dat we ze voor Uk nu hebben, maar ook een vreemd buikgevoel dat er niet blij mee is. Onderweg naar de auto bedacht ik dat de naam op de doos best een logische naam: "Handicare", maar het is ook vreemd. Handige zorg, maar als je het vanuit het Duits zou vetalen zou het mobiele telefoon zorg kunnen zijn.... of is het dan mobiele zorg? Zouden ze daar ooit aan gedacht hebben? Eenmaal thuis schuift lief de twee handige zorg dozen onder het bed van Uk. "Je hangt ze wel zo op toch?" vroeg ik. "Yes I will. Leave it for now please" antwoordt Lief. "Maar kan je het niet even openen om te checken of je nog iets nodig hebt voor het ophangen? Ik wil dat het gauw hangt voor haar." dram ik door. "I will, later. Leave it please." Lief loopt de kamer uit. Ik ga naast het bed van Uk zitten en trek een van de grote dozen weer onder het bed vandaan. Ik open de doos en er zit een grote witte beugel is, het is best een zware beugel. Hij is opklapbaar, ik hou hem goed vast en probeer het uit. Ik loop naar de badkamer van Uk en hou de beugel op de plaats waar hij moet komen. Niet mooi. Het wit is niet echt wit. Beetje creme. Jakkes. Nou ja. Ik stop de beugel weer terug in de doos en schuif hem weer onder het bed. Er loopt een rilling over mijn rug en ik voel een knoop in mijn maag. "Stomme beugels" flitst door mijn hoofd. Ik voel mij verdrietig en loop gauw naar de logeerkamer waar Lief is. Ik plof neer op het logeerbed en probeer niet te huilen. Lief staat achter zijn bureau. "What's up with you?" vraagt Lief. "Niets" lieg ik. "What's up?" vraagt hij weer "You look like an angry teenager". "I feel like one" zeg ik terug. "Why?" vraagt Lief. "I hate them, Ik zou willen dat die beugels nooit het huis in hoefde te komen. Ik ben blij dat ze er zijn, maar ik vind ze stom" mok ik. "Understandable, why do you think I didn't want to put them up straight away? I am not ready to hang those things up and to see them in her bathroom. That is why i wanted you to leave it for now" zegt Lief. "I am not ready" gaat hij door. "You might not be ready, I might not be ready but SHE is ready. So WE should be ready. Please hang them up when you can." vraag ik. "I will, just not now.." Ik loop de logeerkamer weer uit. Vanmorgen staan Uk en ik in de tuin voordat we naar school gaan. Ik heb haar rolstoel buiten gezet en ze kijkt naar de lucht. Ik kijk op en zie een prachtige kleur achter de wolken. "Zie je die lucht en die kleur?" vraag ik Uk. "Ja" zegt Uk "Er is echt goud achter de wolken" zegt ze met een dromerige blik. "Mooi he?" zegt ik terwijl ik haar in haar rolstoel help "Heel mooi, het is geen echt goud hoor mam. Het is de zon die zo mooi is" zegt ze wijs. Als Uk naar school is, ruim ik de rommel van de ochtend op. Om haar bed op te maken verschuif ik het iets van de muur. Ik zie een van de handige zorg dozen. Ik was ze vergeten.

Griepprik

Ze is onder haar bed gekropen, helemaal tegen de muur. Ze huilt, ze is boos, ze gilt het uit. "Ik wil geen prik! Ik ga niet, horen jullie mij! Zeg.. het.. af! Ik vind het stom!" Ik zit op de grond in de kamer van onze grote meid. Ik heb haar net verteld dat we zo naar de huisarts gaan voor haar jaarlijkse griepprik. En daar heeft zij, overduidelijk en terecht, geen behoefte aan. Ik probeer in mijn stem geen emotie te laten horen, maar ik vind het vreselijk om haar zo te zien. "Kom lieverd, je hebt nog tijd om even te spelen. Ik roep je als we gaan. Kom op!" Ik help haar om onder het bed vandaan te komen. Grote betraande ogen kijken mij aan "Ik vind het stom. Ik wil net zo zijn als andere kinderen. Ik wil geen spierziekte hebben..." ze begraaft haar gezicht in mijn trui. "Dat snap ik. Ik zou ook willen dat je geen spierziekte had. Maar weet je? Je bent precies zoals ik gehoopt had... Je bent lief, grappig, mooi, slim en stoer. Die spierziekte vind ik ook stom maar dat ben jij niet, dat heb jij." Ze kijkt me aan "Echt? Ben ik echt zoals je gehoopt had?" "Ja.. je maakt ons aan het lachen, je bent een lieve zus, de bent een boef, je bent slim, leuk, stout en mooi alles bij elkaar maakt jou!" Ze zucht, staat op en zegt: "Ik ga tekenen, roep je als we weg moeten?" Ze loopt de woonkamer in en zit al snel te tekenen. Even later is het tijd om naar de dokter te gaan. "Ik ben zo terug, ik kom zo weer spelen. Ik ben even naar de dokter voor een piep klein prikje...." hoorde ik haar zeggen tegen haar kleine zus. Stoer trok ze haar jas aan en liep met mij naar de auto. "Mam?" zei ze op weg naar buiten. "Ja?" antwoordde ik. "Ik heb een tekening voor de dokter gemaakt en in je tas gestopt, niet vergeten he?!" Ik til haar in de auto en we rijden naar de huisarts. Daar aangekomen til ik haar in haar rolstoeltje en geef haar haar oproepkaart in haar kleine handjes. "Wat is dat?" vraagt ze. "De brief van de dokter, dat hij een griepprik voor je klaar heeft liggen. Die hebben ze nodig. Geef jij die?" Twee blauwe ogen kijken mij aan en ze knikt. "Ik mag de brief geven, ik mag de brief geven..."hoor ik zachtjes als een liedje. Eenmaal binnen geeft ze stoer de brief af en we gaan een kamertje binnen. Dan slaat de bui van mijn dappere meid om. Gehuil vanuit haar tenen, haar blauwe ogen vullen zich met tranen. Het gehuil wordt steeds harder. "Mama..... mama.... haal mij hier weg. Ik wil niet, niet nu... Ik komt zaterdag weer terug, niet nu!" Ze pakt mij stevig beet. "Ik wil geen prik!" gilt ze uit. Ik heb haar op schoot en houd haar goed vast. "Kijk mij aan. Even rustig worden. De prik is zo voorbij en is niet leuk maar ook niet heel erg. Je mag zeggen hoe je het wilt, maar het gaan gebeuren. Wil je op mijn schoot blijven zitten? Heb je al bedacht in welke arm je het wilt?" "Ik wil het in links... want ik ben rechts" zegt ze met een klein stemmetje. "Oke, dat is goed." Ik doe haar vest uit en ze zet het weer op een gillen. "Neeeeee, niet doen!" en toen was het al gedaan. "Is het al klaar?" vroeg ze... "Ja, helemaal klaar" antwoordde ik. "Was het heel erg?" vroeg ik. "Nee.... niet heel erg maar wel stom." Ze koos een sticker uit en we speelden nog even in de wachtkamer met de letters. Eenmaal thuis ging ze lekker spelen. Voor het slapen zit ik nog even bij haar op bed. We bespreken de dag samen. "Vandaag was een leuke dag, maar die prik vond ik echt heel erg stom..." zegt ze met slaperige oogjes. "Dat snap ik" antwoord ik. "Ga maar lekker slapen, morgen een nieuwe dag". Ze draait zich naar mij om en zegt "Mama... ik wil je wat vragen" Ik aai haar over haar blonde haren "Wat wil je vragen?" Ze speelt met haar vingers en vraagt "Mama, waarom heb ik een spierziekte?..."

Hebbes! of.......

Gisteren waren we op bezoek bij een lieve vriendin. Onze kindjes speelden lekker rustig met elkaar en wij hadden een heerlijke kop koffie voor ons op tafel. We kennen elkaar al ons hele leven, dus alle aspecten van ons huidige wereldje passeerde de revue. Al gauw kwam het onderwerp boven: werken. Ik vertelde dat ik weer wat wil gaan doen en al snel zaten we samen achter haar appeltje een profiel aan te maken. Een LinkdIn-profiel wel te verstaan. Ja, want zonder zo'n profiel kan echt niet meer. Dat is niet van deze tijd om te werken of te solliciteren zonder een LinkdIn-profiel...... poeh wat voelde ik mij in een klap een soort dinosaurus op de banenmarkt. Al was het maar omdat je wel heel erg naar beneden moest scrollen om mijn geboortejaar in te vullen..... Maar even later ben ook ik een persoon in de wonderlijke wereld van het bewezen digitale netwerk. Binnen de kortste keren komen er verzoeken binnen en accepteert de ander mijn verzonden verzoek. Je kan mensen opzoeken, je ziet wie jouw profiel bekijkt en je verkoopt jezelf the american-way.... met een grote glimlach op je profielfoto. Onderweg naar huis spookte het ene na het andere idee door mijn hoofd. Ook gisteravond bleef het malen. Ik heb de afgelopen tijd wel teksten voor een bedrijf vertaald, producten omschreven voor een interieurlabel, dat was leuk werk en prettig thuis. Ik fotografeer nog steeds graag. Freelancer: is dat het antwoord? Niet solliciteren maar voor jezelf aan de bak.... Ogen dicht en springen?

De stilte doorbroken...

Een lange stilte....ruim 2,5 jaar. Zou er nog iemand lezen? In de afgelopen tijd is er veel veranderd. Wij leven nu in een dorp, in het huis dat lief heeft verbouwd en gebouwd. Het is er fijn. Zoals deze roos die hier op de keukentafel staat. Allemaal lagen om het hart. Alle blaadjes samen maken het compleet. Met Ol gaat het goed, ze gaat graag naar school en geniet met volle teugen van alle nieuwe dingen die ze kan leren en is dol op alle vrolijke klasgenootjes om haar heen. Haar rode rolstoeltje is vervangen en heeft plaats gemaakt voor een prachtige roze! Ze beseft zich steeds meer wat er met haar gebeurd. Vragen heeft ze en wij proberen haar de antwoorden te geven die ze verdient. Onze kleinste meid is ook weer groot. Stampt graag in de plassen, met of zonder regenlaarsjes. Rent, springt, klimt en danst door het leven. Haar lievelingswoord is "poep" en ze is dol op dieren. Zij gaat nu twee ochtenden in de week naar een hele leuke peutergroep, met dezelfde lieve juf die Ol had. Haar karakter krijgt steeds meer vorm, een sterke meid met een klein hartje. Het leven hier is anders, prettig. We hebben er geen moment spijt van gehad. De stap van de stad naar een dorp was voor ons de beste: cliché maar waar. Niet alles was rozengeur en maneschijn, maar om positief te blijven: het gaat goed met ons. Nu zijn de meisjes meer naar school, lief is van plan weer te starten en ik..... ik zou ook wat bij willen dragen. Hoe combineer je dat? Ik wil graag actief blijven op school, zo min mogelijk van de meiden missen, thuis kunnen zijn als ze ziek zijn.... hoe doen jullie dat?

Grapje!

Olivia zat vanmiddag bij mij aan tafel. Ze staart voor zich uit en draait dan naar mij toe. Ze kijkt mij aan en zegt:

"Mama, een meisje bij de fysio wil met mij spelen maar ik ben toch geen speelgoed!"

Olivia moet er zelf om lachen en ik ook. Haar eerste woordgrapje!

Lekker Stout!

Ik kom vandaag terug van boodschappen doen. Lief was thuis met de twee dames. Olivia zit braaf op de bank en Lief probeert Milou te sussen. "Mama!" roept Ol "Leuk dat je er bent!" Ik zet de boodschappen neer en Lief komt op mij af. "She has been naughty... " fluistert lief. Ik loop de gang in om mijn jas op te hangen. Olivia loopt achter mij aan, zwaaiend met haar wijsvingertje. "Nee, nee, nee... mama je mag mijn slaapkamer niet in. Laat de deur maar dicht." zegt mijn kleine blonde meisje. "Waarom mag ik je slaapkamer niet in?" vraag ik haar. "Ik wil dat je blij blijft!" zegt Ollebol met een grote grijns op haar gezicht. Ik kijk Lief vragend aan. "She took ALL her clothes out off her closet and they are spread over the floor..." vertelde Lief. Ik kijk naar Olivia die meteen tegen mij zegt: "Blijf maar hier dan blijf je blij"..... Ik ben nog maar niet naar haar kamertje gegaan, Lief had het onder controle zei hij....

en vanmorgen..... liep ik even naar de keuken met Milou op mijn arm. De telefoon ging, ik nam op en liep weer de woonkamer in. Ollebol zat op de vensterbank en snoot haar neus IN haar hand en smeerde de inhoud van haar handje op het raam! Vol verbazing bekeek ik dit smerige tafereel. Toen ik haar tot de orde riep en haar vertelde dat dat echt heel smerig was, keek Ol mij aan en zei.. "Oh dat weet ik wel Mam...."

Ik heb Ol net naar bed gebracht en o wat een ravage op haar kamertje.... Morgen nieuwe dag, schone lei!

Milou!

Milou is geboren!

Olivia is nu een grote zus! Wat heeft ze er naar uitgekeken en nu het zover is, vervult zij haar rol vol liefde. De hele dag zou ze kusjes willen geven, Milou willen knuffelen en mij willen helpen om voor haar kleine zusje te zorgen. Als het al mogelijk is: ik ben nog meer van mijn kleine blonde meid gaan houden nu ik haar ook als grote zus mee mag maken.

We waren naar Amsterdam vertrokken op 20 december. Ik zou in Amsterdam bevallen en werd een beetje zenuwachtig over de afstand naar het ziekenhuis en eventuele files. Ik zag mijzelf al puffend in de auto in de file met een peuter op de achterbank die er helemaal niets van begreep. Zonder file is het een ritje van een uur.... ook zonder file leek het mij een ramp met volle weeen zo lang in de auto te moeten zitten. Dus we besloten bij mij vader te logeren en pas terug te gaan als we met zijn vieren zouden zijn. Ik moest naar het ziekenhuis voor een controle op de 20ste. Ik was 40 weken min 1 dag.... bij de controle bleek ik 2cm ontsluiting te hebben. Heel normaal bij een tweede kindje, hoefde niets te betekenen. We maakten meteen twee afspraken:
- Vrijdag 23 december: strippen
- Dinsdag 27 december: dan zou ik opgenomen worden en de boel opgewekt worden.

De dagen gingen aan ons voorbij, geen baby. Donderdag ging ik weer naar het ziekenhuis en de verloskundige deed wat er gedaan zou worden en ik ben weer naar huis gegaan. Voelde niets. 's Nachts wel wat gerommel maar dat zette niet door. De volgende dag was ik druk met boodschappen en ging van winkel naar winkel. Lief vond het niets dat ik zo uit en weg was, hij dook steeds op om mij met een tas te helpen of even te controleren. Ik vond het heerlijk zo heen en weer. Mijn vader woont in Amsterdam, in een buurtje dat zo vertrouwd is en heerlijk alles om de hoek. Heel wat anders dan hier in Bergen aan Zee, waar we alles plannen en met de auto doen. Een heerlijk dagje kerstinkopen dus. Kerstavond brak aan en mijn tantes kwamen op bezoek. Olivia mocht wat langer opblijven om ook de tantes te zien. Om half negen voelde ik mijn eerste wee. Ik wilde niemand alarmeren, het kon ook weer wegtrekken. Ik pakte wel mijn telefoon om de tijden in de gaten te houden. Tot mijn verbazing kwamen ze al om de 3 minuten. Ik besloot Olivia naar bed te brengen. Ik las haar nog wat Jip & Janneke verhaaltjes voor. Ol lag in bed en ik zat op het bed heen en weer te wiegen. De weeen werden sterker. Na haar drie slaapliedjes, die af en toe onderbroken werden door een pufje of twee, ben ik weer naar beneden gegaan. Ik wilde de kerstkadootjes inpakken. Ik pakte alle spullen en vertrok weer naar de tweede verdieping. Lief keek mij aan en kwam een paar minuten later ook boven. Ik stond in de kamer net een wee weg te puffen. "Je bent begonnen!" zei lief. Ik vroeg hem nog niets te zeggen beneden, het kon ook vals alarm zijn. Lief vroeg hoe vaak ze kwamen. Ik zei hem dat ze om de drie minuten kwamen. Bij lief gingen alle alarmbellen af: "Dit gaat niet meer weg, je bent begonnen!" Hij ging weer naar beneden. Toen ik om half tien beneden kwam kon ik het ook niet meer verbergen: het was begonnen. De tantes gingen naar huis en lief wilde dat ik beneden bleef, maar ik wilde nog een en ander klaar maken boven. Dus ik vertrok weer naar twee hoog, tot grote verbazing van lief. Om kwart over tien wilde lief naar het ziekenhuis. Ik belde de verloskamers.
"Hallo, ik geloof dat ik begonnen ben met... sorry wee.... de bevalling. Mijn vriend wil nu al komen maar ik denk dat dat nog .... sorry wee... te vroeg is. Wat doen we?"
"Tweede kindje?" vroeg de dame
"Ja, tweede..." pufte ik verder
"Kom maar hier naartoe" antwoordde de dame.
Mijn vader reed, ik zat naast hem en lief op de achterbank. Ik pufte, deed het raam op een kiertje en snoof de koude avondlucht op. Er werd niet gesproken in de auto. Toen we bij het OLVG aankwamen rende lief uit de auto om een rolstoel te halen. Mijn vader gaf mij een kus en vertrok weer. Het was kwart voor elf, het OLVG leek verlaten. Er zat een dame achter de receptie. Lief riep: "de verloskamers?" de dame antwoordde: "Einde van de gang met de lift naar de tweede verdieping. Volg de bordjes. Succes!" Ik knikte naar haar en lief zwaaide. We kwamen op de verloskamers aan en de dames sprongen meteen op. Kamer 4 was klaar voor ons. We kwamen binnen en herkende de kamer meteen: Olivia is hier ook geboren. De verpleegster hielp mij de weeen weg te puffen die nu bijna geen pauze meer kenden. De verloskundige kwam en constateerde 7 cm ontsluiting. "Het gaat snel" zei de verloskundige "jullie kindje zal er snel zijn". Ik pufte en kreeg opeens een enorme drang om mij om te draaien. Ik ging op handen en knieën zitten, de verloskundige vond het prima. "Wat jij wilt, ik kan je zo ook helpen" zei ze. "Ik moet persen!" riep ik "dat is toch veel te snel?" ging ik verder. "Het gaat heel goed" zei de verloskundige. "Als je wilt persen, pers maar". Ik perste en herkende het gevoel van het hoofdje. Ik perste nogmaals... en daar was ze al! Om 23:03 is Milou geboren. "Kijk maar onder je" zei de verloskundige "je kindje ligt er al". Ik zat nog steeds op handen en knieën en keek omlaag. Daar lag mijn kindje op het bed. Een roze kindje met veel donker haar. Ik pakte haar op een kuste haar. Lief en ik waren een beetje beduusd. Wat een wervelstorm, de totale bevalling vanaf de eerste wee heeft maar 2,5 uur geduurd. Ik was maar een kwartier op de afdeling geweest of ons kindje was al geboren. "Een geweldige bevalling!" zei de verloskundige "de kers op onze kersttaart!" ging ze verder. Lief belde mijn vader, die net thuis was gekomen. Hij hield de telefoon bij Milou die heel hard huilde. Mijn vader kon het niet geloven, hij kwam meteen weer terug. Zijn vrouw bleef thuis bij Olivia, die lekker lag te slapen. Mijn moeder, haar man en mijn zusje kwamen ook. Mijn broer zat bij zijn schoonouders in het oosten van het land, hij is meteen in de auto gestapt en is ook gekomen. Zo gebeurde het dat we allemaal samen waren op kerstavond en samen keken naar dit net geboren wondertje.

Rood Rolstoeltje

Vandaag was het de dag. Afgelopen maandag werd ik gebeld door het revalidatiecentrum, de ergotherapeut zou donderdag komen om een en ander te bespreken en zou ook een rolstoeltje meenemen. Ik bleef rustig aan de telefoon, maar zodra ik de telefoon had opgehangen brak er iets in mij. Ik wist dat deze dag aan zou breken, maar nu al?

Afgelopen nacht drong het tot mij door. Ik zou mijn kleine meisje voor het eerst in een rolstoel zien, ik kon er niet van slapen. Ik had met lief afgesproken dat we op de ochtend zelf Ol zouden vertellen dat er een dame langs zou komen met een rolstoeltje om te proberen. Toen de dame bij ons aankwam was het eerste wat Olivia vroeg: "Waar is het rolstoeltje nou?" De aardige dame had haar jas nog niet uit en dacht er beter aan te doen het rolstoeltje nog even in de auto te laten staan. Ol was ongeduldig, ze werd enthousiast! De dame hield haar jas aan en ging meteen naar haar auto om de rolstoel te halen. Ol stond in de deuropening en riep: "Wees voorzichtig!". Het rolstoeltje werd achter mij langs de via de keuken naar de woonkamer gedragen. Ik zag een heel klein rood glimmend rolstoeltje met een hele smalle zitting met grote wielen. Ik stond aan de grond genageld. Ol liep vrolijk achter de rolstoel aan. Ik probeerde de koffie en thee te verzorgen, maar moest zo huilen. Door de tranen heen probeerde ik de chocolaatjes in een schaaltje te doen. Vanuit de woonkamer hoorde ik vrolijke geluiden van Olivia. Ik keek via de keukenkast de woonkamer in en zag haar zitten in het kleine rolstoeltje. Ze straalde. Ik had mijn tranen in de keuken opgedroogd, ik wilde niet dat ze mij zou zien huilen. Het waren geen tranen bedoeld voor haar ogen. Ik kwam de woonkamer in met de koffie en de thee en de chocolaatjes. Ol zat in de rolstoel en had een glimlach van oor tot oor. Ze probeerde de stoel uit en luisterde goed naar de aanwijzingen. Toen ging ze door de woonkamer, vroeg ons om de bank op te schuiven en reed recht op de salontafel af. Ze remde op tijd en greep een chocolaatje. Daarna draaide ze zich om en ging de gang in met de rolstoel. "Sneller en sneller!" hoorde ik haar roepen. Mijn tranen waren helemaal verdwenen en ook ik zat de lachen en voelde de vrijheid die Olivia nu ervaarde als een enorme opluchting.

Uiteraard moest de rolstoel meteen naar buiten. Dus we zijn in de auto gestapt en naar het hertenkamp gereden. Ol heeft zelf gereden langs de hertjes en ze voeren vanuit haar rolstoel. Daarna moesten we naar AH. We spraken af dat ze zou proberen niet te botsen. Ze reeds AH binnen en reed recht op de appels af. Ze wilde wel twee appels. Toen ik haar vroeg om voor mij een broccoli uit te zoeken, riep ze: "Doe ik mam, zo terug!" en ze ging meteen een broccoli uitzoeken. Ze genoot van haar nieuwe vrijheid. Ze lachte naar de kinderen die voorbij renden en de mensen die naar haar keken. "Ik heb een nieuwe rolstoel!" zei ze tegen wie het maar horen wilde. Toen we in de buurt van de vleeswarenafdeling kwamen, kreeg Ol al gauw een twinkeling in haar ogen. "De mevrouw is er." hoorde ik haar zeggen en ze reed op de dame af die achter de toonbank stond. "Mag ik een plakje worst?" vroeg het kleine meisje in de rode rolstoel. "Tuurlijk!" antwoordde de dame. Ol kreeg een plakje worst en propte dat meteen in haar mond om vervolgens beide handen te gebruiken om weer weg te rijden. "He he, wat zeg je dan?" vroeg ik haar. "Dank u wel" mompelde Ol met een mond vol worst. Het was bijna jammer dat de boodschappen gedaan waren. Ol genoot en wij genoten van haar.

Onvoorstelbaar hoe deze kleine meid deze gevreesde dag tot een feest wist om te toveren. Ik ben zo trots op haar als persoontje zoals ze het leven aangaat en geniet. Geweldig!

Heel soms...

Bekruipt mij een angstig gevoel. Een gevoel vol onzekerheid. Wat staat haar te wachten? Hoe zal ze zich voelen? Kan ik er voor haar zijn? Ben ik genoeg voor haar? Dit gevoel komt soms opzetten, zelfs al is de dag nog zo leuk geweest. Onze dagen zijn meestal gevuld met een lach en vrolijke momenten maar soms, als ik het niet verwacht, bekruipt mij dit gevoel als de kleine meid rustig ligt te slapen.

Gisteravond stak lief de open haard aan. Ik zat lekker warm met mijn voeten op de poef en mijn handen op mijn grote zwangere buik in een stoel naast de open haard. Lief kwam naast mij zitten. Uit het niets begon ik te huilen. Ik slaap wat slechter de laatste tijd, iets dat heel normaal is als je ruim 35 weken zwanger bent. Ik denk dan veel na, ik denk aan Olivia. Ik denk aan haar nieuwe zusje. Ik denk aan hoe het zal zijn voor Olivia om haar zusje dingen voor het eerst te zien doen, die zij niet kan. Ik denk dat ze zal juichen voor haar zusje, ik denk dat het moeilijk zal zijn. Ik denk aan Olivia die straks naar school gaat, ik denk aan Olivia die laatst bang was voor haar vriendinnetje omdat die haar wilde knuffelen en zij omviel. Ik denk aan hoeveel ik van haar hou. Ik denk aan hoe bang ik ben voor de dag dat ze echt niet meer zelf kan opstaan. Ik denk aan de dag ervoor toen ik haar zei zelf op te staan, het eerst zelf te proberen voordat ze om hulp vraagt. Ik denk aan het moment waarop ze vraagt: wat heb ik? Ik denk aan het moment waarop ze boos zal worden. Ik durf bijna niet te denken aan het moment dat ze haar benen niet meer kan bewegen, of misschien zelfs haar armen. Ik hoop dat dat moment nooit zal komen, ik hoop dat er ergens een hele slimme man of vrouw is die opeens begrijpt waarom onze lieve meid heeft wat ze heeft. Ik hoop dat SMA ooit te behandelen is, te genezen. Ik hoop dat Ol sterker is dan iedereen denkt. En dan midden in de nacht gaan mijn gedachten uit naar het kleine meisje in mijn buik. Ik ben zo bezig met Olivia, dat het kleine meisje dat komen gaat nog niet de aandacht heeft gekregen die ze verdient. Haar kleertjes zijn nog niet gewassen en liggen nog in plastic dozen, haar wiegje ligt nog in stukjes onder het bed. Haar eerste pakje heb ik nog niet uitgezocht en haar naam... daar zijn we ook nog niet uit. Niets hier doet vermoeden dat we over 4,5 week een baby bij kan komen... het enige dat erop wijst ben ik: een hoogzwangere vrouw die bij de open haard haar tranen niet meer kan bedwingen en een lief die rustig naast haar zit om te luisteren. Ik wil zo graag het verdriet afronden, voordat de baby komt. Is het mogelijk een nieuwe fase in te gaan en een nieuwe start te maken met de geboorte van de baby? Kan ik het verdriet om de toekomst van mijn mooie meisje afronden?

Ik kijk iedere dag weer uit naar de dag van morgen. Morgen is te overzien, volgende week ook. Ieder mens heeft onzekerheden over de toekomst, niets in het leven is te plannen... Ik ben gelukkig met was we hebben. We hebben een liefdevol gezin en ik zou mijn kleine meid voor niets of niemand in willen ruilen. Maar ik zou zo graag willen dat mijn kleine meid het wat makkelijker zou hebbem. Dat ze zou kunnen fietsen, springen, een trap op kan lopen of zelf de stoep op zou kunnen. Niet iedere oneffenheid in de stoep een gevaar voor haar zou zijn. Ik zou zo graag willen dat ze zelf in de speeltuin kan spelen, van de glijbaan af of op de schommel kan komen. Ik zou willen dat niet alles een obstakel voor haar is, dat ze niet bang hoeft te zijn voor een knuffel van een vriendinnetje.

Ol ♥ Artis de Partis

Wij zijn al ruim twee maanden weg uit Amsterdam. Gebleken is dat Olivia gelukkig geen "uit het oog uit het hart"-meisje is. De buurjongens zijn nog steeds de buurjongens, even naar de buurvrouw zou ook moeten voor een kopje thee. De uitleg dat we dan een uur in de auto heen en een uur terug moeten is nog niet goed te begrijpen. Als je eenmaal in het hart van dit kleine meisje zit, zit je goed. We wonen nu ook ver van Artis en Artis de Partis vandaan, een groot gemis zo bleek laatst toen de sokkenla van Lief openstond. Ik was de lekkere warme sokken van Lief in zijn la aan het leggen. Ol kwam de kamer binnen en buigt haar hoofd over de la vol sokken, kijkt verschrikt op en roept: "Oh nee! Artis de Partis is zijn hoofd verloren!"

Woordeloze Woensdag

Ik zie ze vliegen.... boven het huis....

Olivia ²

Olivia zit in bad en ik zit naast haar op de grond. Ik voel geschop in mijn buik en kijk naar Ukkepuk die lekker zit te spetteren met het badwater.

"Ollie, hoe moeten we je zusje nou noemen? Ze heeft nog geen naam, weet jij een naam?" vraag ik haar.
"Uhmm... gewoon Olivia" zegt Olivia
"Moet ze Olivia heten? Maar jij heet toch al Olivia?" zeg ik verbaasd.
"Zij mag ook Olivia heten..." zegt Ol en spettert nog eens flink in het water.
"Is dat niet raar?" vraag ik haar
"Nee, is gewoon" antwoord Ukkepuk.
"En als ik dan Olivia roep.... komen jullie allebei?" ging ik verder
"Jaahh tuurlijk" zegt de kleine blonde boef in bad.

Woordeloze Woensdag

Ik wil ook maagzuur!

Gisteravond zaten we samen aan het tafel. Ik zat een beetje in mijn bord te roeren. Ik had nasi gemaakt met ketjap kip en cashewnoten, beetje seroendeng en om het af te maken horen er eigenlijk wat gebakken uitjes op. Nou wil het geval dat nummer 2 al lekker hoog is gaan zitten en ik zo af en toe het bekende zuur heb.... Lief geeft mij de gebakken uitjes aan, waarop ik lachend tegen hem zeg: "No thanks, not for me.... Ph ik heb weer maagzuur, dus even niet." Ol kijkt naar de gebakken uitjes, die zij heerlijk vindt en roept: "Ik wil ook maagzuur!"

Wervelwind

Eens zou de dag aankomen dat we echt zouden vertrekken uit het huis. Lief haalde een vrachtwagentje en stond om 8 uur 's ochtends met wagen en al voor de deur. Als een wervelwind ging hij door het huis. Buurmannen hielpen, tilden en kwamen soms op adem. Het ging heel snel. Waar het plan was het in etappes te doen, moest de koelkast meteen leeg en de vriezer ontdooit. De inhoud van de vriezer heb ik aan de buurvrouw gegeven en nog voordat de vriezer echt goed ontdooit was, stond deze al in de vrachtwagen.... Olivia zat in haar slaapkamertje en speelde met het laatste beetje speelgoed. Een lieve andere buurvrouw kwam het huis binnen met een lekkere kop koffie. De mensen om ons heen ga ik missen. De warmte van deze mensen in de stad is heel bijzonder. Niet iedereen is een grote huisvriend maar ik mag met trots zeggen dat ik echt goede buren heb gehad daar. Buren die ik ook niet uit het oog zal verliezen. Lief en leed kon gedeeld worden, maar ook op afstand. Of gewoon praatjes in de deuropening. Niet de deur platlopen en even helemaal niets was ook goed.

Lief is nog veel in het huis en ik ga morgen ook om schoon te maken en afscheid te nemen. De nieuwe bewoners komen al gauw. Voor nu zitten we in Bergen aan Zee. De wind raast om het huis en Ol maakt een puzzel. Ik drink mijn enige kop koffie van de dag en voel mijn buik dansen. Daar zit een pittig dametje in die nu ook wakker wordt.

Peutervragen

Ol en ik liggen nog even langer in bed. Lief loopt druk rond om zich klaar te maken voor de nieuwe werkdag en wij kruipen nog even onder de deken. "Ik vind je lief mama, blij dat je er bent." zegt ukkepuk en slaat haar armpjes om mij heen. Ik smelt natuurlijk, geef haar een knuffel en zegt haar dat zij ook heel erg lief is.
Uit het niets vraagt ze "Mama..... Hoe werkt dat ook alweer? Dat met je voice?"
"Je stem bedoel je?" vraag ik haar
"Ja, je stem... waar komt dat vandaan? Komt dat hier vandaan?" Ol wijst naar mijn kin.
"Nee, dat komt hier vandaan. Binnenin zitten je stembanden." antwoord ik.
"Oh ja, je stembanden...." zegt Ol wijs.
"Ja, die zitten ongeveer daar... daar komt lucht langs en dan gaan ze trillen en zo hoor je geluid en dat is je stem." ga ik verder
"Ja, stembanden!"

Eind volgende maand wordt Uk drie jaar.... als de vragen moeilijker worden mag ik wel een extra encyclopedie aanschaffen...

Verrassing!

"Mama, ik heb een verrassing voor mijzelf!" Ukkepuk loopt triomfantelijk tussen de verhuisdozen door.
"Oh wat leuk en wat is dat dan?" vraag ik haar vanaf de bank.
"Ik mag iets heel leuks op televisie kijken!" en haar kleine vingertje drukt op de knop van de televisie. Met een grote grijns kijkt ze mij vragend aan.
Ik moet erg lachen, wat zeg je dan? Hoe kan je dan nog 'nee' zeggen? Dus antwoord ik met: "Wat een geweldige verrassing voor jezelf!".

De eerste 20 weken...

Mijn buik groeit alsof er nooit iets aan de hand was. Er ontstaat al een flinke bolle buik en ik voel de kleine meid draaien en trappen. Een gezellig gevoel en voor alle mama's een herkenbaar vertrouwd gevoel dat altijd bijzonder blijft. De eerste deel van de zwangerschap was niet zonder zorgen. Ik heb besloten het toch te delen. Het was wat stil op dit blog, maar met reden....

Op 21 april jl. hebben we een zwangerschapstest gedaan. We waren een paar dagen in Antwerpen. Ik deed de test in de badkamer en nam hem mee naar het grote bed waar lief vol spanning lag te wachten. Ukkepuk sliep nog in haar campingbedje, het was zes uur 's ochtends. Al gauw kwam "zwanger" in het scherm te staan. We keken elkaar aan en konden het haast niet geloven. Tranen van blijdschap, spanning, geluk en tweestrijd. Tweestrijd omdat we twee dagen eerder hoorden dat de zus van Lief een ernstige vorm van kanker heeft. Zus heeft een zeer aggresieve tumor in haar hoofd en staat voor een zwaar gevecht. Tweestrijd omdat lief en ik beiden dragers zijn van SMA en wij weten dat ons kindje 25% kans heeft op deze ziekte. We kropen nog even tegen elkaar aan om het mooie nieuws te laten bezinken.

06 Juni jl. 11,5 weken zanger. Zijn lief en ik samen naar het ziekenhuis gegaan voor de vlokkentest. We hadden besloten dat wij graag wilde weten of ons kindje SMA zal hebben. We zaten in de wachtkamer en moesten even wachten. Na 20 minuten werden we geroepen naar de punctiekamer. Ik ging liggen en de echoscopist keek naar ons kindje. Mijn buik werd ontsmet en zag er al gauw helemaal oranje uit van de jodium. Een assistent legde mij uit dat ik moest proberen niet te bewegen en niet aan mijn buik mocht komen of aan de groene lappen die over mij heen lagen. Een vrouwlijke arts kwam binnen en pakte mijn hand. "Ben je er klaar voor?" vroeg de vriendelijke arts. Ze legde nogmaals uit wat zij ging doen. "We halen vlokken weg voor een DNA onderzoek, om te onderzoeken of uw kindje SMA heeft. Ook halen we vlokken weg voor het Chromosoom onderzoek. We hebben wat meer nodig voor het DNA onderzoek, ik zal twee keer moeten prikken. Ik zal vlug en nauwkeurig te werk gaan." voegde ze er aan toe. Het is een kleinere vrouw, met korte krullen en een bril. Ze trekt haar handschoenen aan en pakt kijkt de assistent aan. De assistent gaat bij mijn voeten staan en wrijft over mijn enkels. De echoscopist houdt de baby in de gaten en de arts gaat beginnen. Ik draai mijn hoofd weg en vraag lief goed op ons kindje te letten. Hij lgt zijn hand op mijn gezicht. De eerste prik, valt best mee. Het voelt niet prettig maar doet geen enorme pijn. Ik voel "het oogsten", de naald gaat op en neer. En dat is de naald alweer weg. De tweede prik, die is gemeen. Mijn buik trekt samen en het prikt en geeft een branderig gevoel. Dit is niet fijn, maar ook nu is het gauw weer over. De arts kijkt naar de buisjes en is tevreden. Opeens rollen de tranen over mijn wangen, van de spanning. De echoscopist kijkt nogmaals naar de baby of alles goed is. "Die heeft er niets van gemerkt hoor" zegt ze tegen ons. "Houdt u zich een beetje rustig vandaag? Ga maar lekker uitrusten thuis" zegt de assistent. Ze laat mij de vlokken in de buisjes zien, het ziet er prachtig uit. Het is roze en dwarrelt in het buisje als dansende annemonen in de zee.

Vrijdag 10 juni jl. 17:20 uur. Ik ben met Ol in het Kruidvat bij ons om de hoek als mijn telefoon gaat. "Met de klinisch geneticus van het WKZ Utrecht" hoor ik aan de andere kant. Ik voel direct een brok in mijn keel. Ik krijg het warm en weet even niet wat ik moet verwachten. "We hebben de uitslag van het DNA onderzoek al binnen. En ik wilde u niet laten wachten tot na het weekend. Uit het onderzoek is gebleken dat uw kind geen SMA heeft." zegt de dame aan de telefoon. "Geen? Zegt u geen?" vraag ik verbaasd. "Uw kind heeft geen SMA" herhaalt de dame. Ik huil van blijdschap, midden in het Kruidvat. "Mama, wat is er? Waarom huil je? Niet huilen Mama" zegt Olivia. "Alles is goed Ol. Mama huilt omdat ze blij is" zegt ik tegen mijn kleine meisje. "Sorry" zegt ik tegen de dame aan de telefoon "ik sta midden in de Kruidvat te huilen." "Dat is best handig" zegt de mevrouw "ze verkopen daar zakdoekjes...""Kunt u zien of ons kindje drager is van SMA?" vraag ik "Nee, we kunnen alleen zien dat uw kindje niet aangedaan is. Of uw kindje drager is, kunnen wij niet zien bij deze test." antwoordt de vrouw. Ze vertelt nog dat het Chromosoon onderzoek nog loopt maar dat de eerste testen goed lijken te gaan. Ze belt mij als ze mee weet. Ik droog mijn tranen en ga gauw naar de kassa. Ik ren achter de buggy naar huis. Ol joelt het uit en ik bel onderweg of lief naar de voordeur kan komen. Als ik Lief in de deuropening zie staan, hebben we geen woorden nodig. Hij weet dat is het telefoontje heb gehad. We houden elkaar vast en kunnen het niet geloven. Wat een geluk. Verdwaasd brengen we de avond door.

Maandag 27 juni jl. 14,5 week zwanger. Het is negen uur 's ochtends en lief probeert naar kantoor te gaan als mijn telefoon gaat. "Hallo, u spreekt met de klinisch genetica...." hoor ik aan de andere kant. "Goedemorgen" zegt ik vrolijk. "Ik moet u helaas vertellen dat we toch iets hebben gevonden bij het Chromosoom onderzoek." zegt de dame "Iets gevonden?" reageer ik geschrokken. "Ja, er is een aanwezige kans dat uw dochter het Turner Syndroom heeft" zegt de vrouw. "Wat is gat? Wat betekent dat?" vraag ik. "Dat betekent dat zij leerproblemen kan hebben, problemen met haar hart en of nieren en kleiner van stuk kan zijn. Ook is er een kans op onvruchtbaarheid en een ander uiterlijk." gaat zij verder. Ik voel de grond wegzakken en ga op de grond zitten. Lief staat naast mij en ik geef hem de telefoon. Hij spreekt af met de dame dat we diezelfde middag in het ziekenhuis zijn voor een gesprek en uitleg. Ik begin te huilen. "Mama, wie heeft jouw verdrietig gemaakt?" Ons kleine blonde meisje staat voor mij. Ze is nog niet aangekleed en haar piekhaartjes staan rechtop. "Mama heet iets verdrietigs gehoord en moet daarom een beetje huilen. Gaat zo weer over liefje." probeer ik. "Ik ga je vrolijk maken!" zegt Ol en probeert al haar grapjes uit. Ol is een bijzonder meisje, ze doet zo haar best. Ik lach naar haar en zeg dat het al beter gaat. Ik trekt mij terug in de slaapkamer en maak mij klaar voor de dag. De tranen stoppen niet en ik denk steeds aan die twee woorden "uw dochter". Het is weer een meisje.
Einde van de middag zijn we in Utrecht voor het gesprek. Mijn broer heeft ons gebracht en wacht buiten. We zitten in een kleine kamer aan een tafel aan de andere kant van de tafel zitten de genetica en een maatschappelijk werkster. Ze legt uit dat bij de eerste test alles er goed uit zag, maar bij de lange kweek de cellen een X-chomosoom verloren. Het kan zijn dat er alleen een fout in de placenta is ontstaan bij het delen van de cellen, het kan ook zijn dat het kindje is aangedaan. Meer zekerheid kan een vruchtwaterpunctie geven. Dan onderzoeken we de cellen van de baby. Maar de dame vergelijkt dit onderzoek met de ballenbak van Lingo. Het is een graai in de ballenbak en in die bak zitten goede en slechte ballen. We besluiten een echo te laten maken en de vruchtwaterpunctie in te plannen. De punctie kan pas bij 16 weken. "Hoe gaat u de komende weken doorbrengen?" vraagt de maatschappelijk werkster. "Bezig zijn... met Ol leuke dingen doen.... denk ik" antwoord ik. "Sterkte en mocht u willen praten, belt u mij dan" zegt de dame.

29 Juni jl. 15 weken zwanger. De echo. Het ziet er goed uit. Geen uiterlijke afwijkingen te zien, geen vocht op plekken waar het niet hoort te zitten. Twee niertjes en een regelmatig kloppend hartje. Voor zover zij kan zien, geen afwijkingen.

11 Juli jl. 16,5 week zwanger. We zijn weer in het ziekenhuis. Lief en ik zitten weer te wachten voor de punctiekamer. Het loopt uit, we moeten wat langer wachten. Dan zijn we aan de beurt. Ik zie dezelfde gezichten. Dezelfde dames. Ze zijn net zo aardig als vorige keer en de arts pakt ook deze keer mijn hand en wrijft over mijn arm. "Bent u er klaar voor?" vraagt ze weer. Ik begin te huilen. "Sorry" zegt ik tegen haar "het is allemaal zo spannend. Ik ben er klaar voor". Mij buik wordt weer oranje gemaakt en de assistent staat weer bij mijn benen. De echoscopist heeft een plekje gevonde waar geen baby te zien is en de arts gaat vlot te werk. Vier buisjes vruchtwater worden afgenomen. Als de naald uit mijn buik wordt gehaald, trekt mijn buik samen. Het voelt als spierkramp. Ik moet even blijven liggen van de arts en de echoscopist kijkt naar onze dochter. Ze doet het goed, ze heeft er niets van gemerkt. De kramp is normaal en trekt al gauw weg. Voor de uitslag maken we een afspraak: het duurt maar een paar dagen. Ze doen een FISH-test. Ze bekijken de cellen onder de microscoop en tellen de X-chromosomen in vijftig cellen. De test wordt door drie laboratoria gedaan, voor de zekerheid.

14 Juli jl. 17 weken zwanger. Weer in het ziekenhuis, we lopen door de gang naar de lift en opeens grijpt het mij aan. Ik pak lief vast en spreek mijn angsten uit. Hij probeert mij gerust te stellen. Wat het ook is we kunnen dit, samen. Ik huil in de lift en begraaf mijn gezicht in zijn jas. Als we boven zijn droog ik mijn tranen en we gaan in de wachtkamer zitten. "She needs to be okay" zeg ik tegen lief. Dan komen er twe dames ons halen. We gaan naar hetzelfde kamertje, aan de andere kant van de tafel zit een andere genetica en een andere maatschappelijk werkster. "Nou alle vijftig cellen zijn goed" zegt de dame. Dit had ik niet verwacht. "Alle vijftig hebben twee X-chromosomen?" vraag ik. "It is all good?" vraagt lief. "Ja, all good" zegt de dame. Lief en ik omhelzen elkaar en de tranen van blijdschap komen nu. Het voelt alsof ik weer kan ademen. Wat een opluchting. "En nu is het wachten op de andere test..."hoor ik de dame zeggen. "Andere test? Welke test? Zijn we er nog niet?" vraag ik. "Er wordt in combinatie met de FISH-test altijd ook de kweek gedaan. Om het helemaal compleet te maken, wordt er weer een compleet chromosoom onderzoek gedaan. Deze kweek duurt 2-3 weken" zegt de dame. "Wat betekent dat? Mogen we al blij zijn? Kan de uitslag nog anders zijn?" vraag ik haar. "We moeten die uitslag nog even afwachten. Dan weten we meer" zegt de dame. We zijn in de war. We waren even zo blij, nu moeten we nog even wachten. De uitslag van deze kweek krijgen we telefonisch. Ze bellen zodra de uitslag van de kweek bekent is.

29 Juli jl. 20,5 week zwanger. Ik heb een gemiste oproep van een nummer met beperking. Ik dacht dat het het ziekenhuis was en belde meteen. Ze hebben niet gebeld. Lief belt met de genetica om te vragen of ze al meer weten. Nog niet, maar ze ging voor ons bellen. De ochtend ging voorbij en we hoorden niets. Om 17:30 ging de telefoon van lief. Hij liep de kamer uit om tien seconden later de kamer in te rennen met de woorden: "It's all good!". De dame legde uit dat alle onderzochte cellen goed waren. Ook zei ze erbij dat ze niet voor 100% zekerheid konden zorgen: de ballenbak van Lingo... Maar als ze Turner Syndroom zou hebben, dan zou het in de mozaik zijn. Een milde vorm, het kan zo mild zijn dat ze er niets van merkt. "Er staat een echo in het ziekenhuis op de planning met een kindercardioloog om u meer zekerheid te geven" zei ze. "Geniet van de tweede helft van uw zwangerschap" zei de genetica tot slot. We hebben Olivia haar verrassing meteen verteld.

04 Augustus jl. 21 weken zwanger. De eerste controle bij de verloskundige. Ik geef haar alle verslagen van de afgelopen testen. "Wilt u het bloed uit de navelstreng na de geboorte van uw dochter laten onderzoeken? Dit geeft u meer zekerheid" zegt de verloskundige. Ik zal het overleggen met lief, maar dat wil ik wel.

05 Augustus jl. Ruim 21 weken zwanger. De echo met de kindercardioloog. Een vriendelijke duitse man. Hij kijkt aandachtig naar het scherm en verteld mij wat hij ziet. Ol zit bij lief op schoot en wil haar zusje zien, ze wil ook met de meneer praten over haar schoenen. De aardige man probeert Ol wat aandacht te geven. Hij komt tot de conclusie dat hij nu geen afwijkingen in het hart kan vinden. Het ziet er normaal uit. De man verlaat de kamer en maakt plaats voor de volgende arts. Ook hij ziet geen afwijkingen. Wat hem betreft ziet alles er goed uit. Hij wenst ons een goede verdere zwangerschap toe en geeft ons een aantal foto's van de echo. "Dat is mijn zusje" zegt Ol " ze zwaait naar mij!"

Baby....!

"Ollie... Mummy has a surprise for you..." zei lief.
"Oh, wat is mijn verrassing mama?" vroeg Ukkepuk.
"Nou, mama heeft een zusje in haar buik..." antwoordde ik.
"Een zusje? Voor mij? Wanneer komt ze uit?" grote nieuwsgierige ogen keken mij aan.
"Dat duurt nog wel even..." zei ik
"En hoe heet mijn zusje dan? vroeg Ol
"We moeten nog een naam bedenken. Weet jij een leuke naam?" probeerde ik.
"Hmm....." Ol dacht diep na "Nee, bedenk jij dat maar. Heb je ook een verrassing in de keuken? Ik lust nu wel een ijsje".

Dit moment had ik wel tig keer in mijn hoofd geoefend: hoe vertellen we het Olivia dat ze een zusje krijgt? En toch... pakt het heel anders uit. Heerlijk gewoontjes....